ตอนที่ 129 ใต้หล้าคืนสู่ความเมตตาธรรม

โจวม่านขึ้นสู่ยอดเขากระบี่ตั้งแต่ก่อนรุ่งสาง จนกระทั่งวันรุ่งขึ้นก็ยังไม่ได้ลงมา

ทว่าภายในสำนักศึกษากลับครึกครื้นเป็นอย่างยิ่ง

ไม่เพียงแต่เหล่าผู้บำเพ็ญจากแต่ละสำนักใหญ่แห่งหกมณฑลหนึ่งแคว้นจะเดินทางมาถึงแล้ว เหล่านักศึกษาจากสำนักศึกษาจี้เซี่ยแห่งฉีโจว สำนักศึกษาอีชวนแห่งนครเสินตู และสำนักศึกษาเยว่ลู่แห่งจงโจวก็ล้วนเดินทางมาถึงแล้วเช่นกัน นอกจากนักศึกษาของสำนักศึกษาอีชวนที่มีบุตรหลานตระกูลใหญ่จำนวนมากและถือดีในชาติตระกูลแล้ว อีกสองสำนักศึกษาต่างก็สนิทสนมกลมกลืนกับทางสำนักศึกษาเจี้ยนเหมินอย่างรวดเร็ว

แน่นอนว่า ความดีความชอบส่วนใหญ่ต้องยกให้คนผู้หนึ่ง——

หลีผู่

ศิษย์ของราชครูแห่งแคว้นหนานเจาผู้นี้ ไม่รู้เป็นอย่างไร ถึงได้มีความกระตือรือร้นอย่างล้นเหลือต่อผู้บำเพ็ญวัยเยาว์ทุกคนที่เดินทางมาร่วมการประลองวสันต์ ณ แท่นกระบี่ แทบอยากจะเปิดอกพูดคุยกันตั้งแต่แรกพบ ซักถามลึกซึ้งไปถึงบรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตรว่าชอบสวมใส่อาภรณ์สีใด ยิ่งกับเหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้องชายหญิงของทั้งสำนักศึกษาจี้เซี่ยและสำนักศึกษาเยว่ลู่ด้วยแล้ว เขายิ่งเอาใจใส่ดูแลอย่างถึงที่สุด หากไม่ใช่เพราะคนของสำนักศึกษาอีชวนวางท่าหยิ่งยโสไม่ค่อยสนใจเขา เกรงว่าเขาคงกอดคอร่วมสาบานเป็นพี่น้องกับคนเหล่านั้นไปนานแล้ว

ผ่านไปไม่ถึงวัน ทุกคนก็ถูกเขารวมตัวเข้าด้วยกัน ร่ำสุรา ขับขานบทกวี และประลองกระบี่กันเป็นระยะ นับว่าแขกเหรื่อและเจ้าบ้านต่างเบิกบานใจยิ่งนัก