ตอนที่ 127 ผู้ใดบังอาจใช้แซ่หวัง

อันใดคือการด่าทอโดยไร้คำหยาบคาย?

คำว่า “ท้าทาย” สองคำนั้นแทบจะสลักอยู่บนใบหน้าของนางอย่างชัดเจนแจ่มแจ้งยิ่งนัก!

ก่อนหน้านี้ที่นางลงมืออย่างกะทันหัน ก็ทำให้ผู้คนตกตะลึงไปคราหนึ่งแล้ว ยามนี้ยังมีวาจาเยี่ยงนี้เอ่ยออกมา แม้จะเป็นผู้ที่ไม่เคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของนางในวันวาน ก็พลันตระหนักรู้ขึ้นมาได้แต่เนิ่นๆ แล้ว——

หวังเกาผู้นั้นไม่ใช่คนที่จะตอแยได้ง่าย ทว่าสตรีบำเพ็ญตนผู้นี้ก็หาใช่คนดีที่ยอมให้ผู้อื่นรังแกไม่!

รอบด้านพลันเงียบสงบลงอย่างยิ่ง ได้ยินเพียงเสียงโหยหวนด้วยความเจ็บปวดของบ่าวรับใช้ผู้นั้น บ่าวรับใช้คนอื่นๆ ต่างตกตะลึงไปครู่ใหญ่ จึงค่อยได้สติ รีบรุดเข้าไปพยุงร่างคนลุกขึ้นมา

ในยามนี้ ใบหน้าของบ่าวรับใช้ผู้นั้นชุ่มโชกไปด้วยโลหิตจนพร่าเลือน

ทุกคนเมื่อเห็นเช่นนั้น ย่อมบังเกิดโทสะ คิดจะเอ่ยปากตวาดด่า ทว่าพอหันขวับไปสบเข้ากับแววตาที่ดูอบอุ่นทว่าเย็นเยียบของโจวม่าน หัวใจก็พลันสะท้านหวั่นไหว ไม่กล้าส่งเสียงใดๆ ออกมา

มีเพียงหวังเกาที่ในที่สุดก็เอ่ยปากขึ้น: “ตีสุนัขต้องดูหน้าเจ้าของ แม่นางโจวกระทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร?”

โจวม่านเอ่ยอย่างราบเรียบ: “สุนัขเห่าเสียงระคายหู จึงช่วยท่านสั่งสอนให้เล็กน้อย คงไม่ตำหนิว่าข้าสอดมือยุ่งเรื่องผู้อื่นหรอกนะ?”

หวังเกากลับเอ่ยว่า: “เขาวาจาสามหาว ย่อมมีความผิดจริง”