ตอนที่ 123 ไร้ยารักษา

ภายในหอรั่วอวี๋ พลันเงียบสงัดลงจนได้ยินเพียงเสียงหยดน้ำจากนาฬิกาน้ำทองแดงตรงมุมห้องเท่านั้น

อย่าว่าแต่คนอื่นเลย กระทั่งเหวยเสวียนเองก็ไม่ได้คาดคิดมาก่อนเลยแม้แต่น้อย นับตั้งแต่งานวางยาพิษในสำนักศึกษาคราวก่อน ที่หวังซู่ยอมยื่นมือเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องของตระกูลหวังเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์เพื่อโจวม่าน เขาก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายมีความรู้สึกพิเศษต่อโจวม่านอยู่หลายส่วน ทว่าอุปนิสัยของเขาแต่ไหนแต่ไรมามักจะอดกลั้นเก็บงำไว้ภายใน ไม่เคยแสดงออกต่อหน้าผู้คน ใครจะคาดคิดว่าครานี้กลับเปิดเผยตรงไปตรงมาอย่างสง่าผ่าเผยถึงเพียงนี้……

เขายอมรับสายตาที่ทุกคนทอดมองมาอย่างสงบนิ่ง ร่างผอมโปร่งอันสง่างามคล้ายกิ่งเหมยที่เด็ดเดี่ยวยิ่ง

เหวยเสวียนพลันตระหนักรู้ได้ว่าเหตุใดเขาจึงมีความเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ ก้นบึ้งดวงตามีหยาดน้ำตาเอ่อล้นขึ้นมาอีกครา

จึงได้แต่หมดอาลัยตายอยาก ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ในที่สุดก็ค้อมหน้าลง ไม่เอ่ยวาจาใดอีกสืบไป

ซวงเจี้ยงและคนอื่นๆ มีสีหน้าเหม่อลอย เห็นได้ชัดว่ายังไม่ได้สติกลับคืนมา