ตอนที่ 122 ผู้ใกล้ดับสูญ

ครั้นกล่าววาจานี้จบ นางก็เดินผ่านข้างกายโจวม่านไปตรงๆ โดยไม่หันกลับมามองดูอีกแม้แต่แวบเดียว ดุจดั่งดอกกล้วยไม้อันเงียบสงบ เพียงไม่นานก็เดินไกลออกไปแล้ว

โจวม่านยังคงยืนอยู่ที่เดิม กลับต้องใช้เวลาพักใหญ่จึงนึกขึ้นได้: “ขู่ไห่เต้าจู่ บิดาของหวังเกา หวังจิ้ง?”

จะโทษว่านางตอบสนองช้าไม่ได้ ด้วยว่าในชาติก่อนขู่ไห่เต้าจู่ผู้นี้ไม่ได้ทิ้งความประทับใจอันลึกซึ้งใดๆ ไว้ให้นางเลยจริงๆ เพราะนับตั้งแต่ตอนที่นางถูกเหวยเสวียนรับตัวเข้าไปยังนครเสินตู จนกระทั่งถึงตอนที่ร่างแหลกสลายดับสูญอยู่บนยอดเขาอวี้หวงติ่ง ตั้งแต่ต้นจนจบก็ไม่เคยได้พบเจอหวังจิ้งผู้นี้เลย บางครั้งนางถึงกับสงสัยว่า คนผู้นี้ไม่ได้ปิดด่านบำเพ็ญเพียรดอก แต่ถูกหวังซากำจัดทิ้งไปตั้งแต่นานแล้วต่างหาก

เพราะข้างเตียงนอน มีหรือจะยอมให้ผู้อื่นมานอนกรนหลับใหล?

โจวม่านลองถามตนเองว่าหากเป็นหวังซา ก็ย่อมไม่ยอมเก็บขุมกำลังที่ไม่ลงรอยกับตนเองเช่นนี้ไว้ในตระกูลหวังอย่างแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้น ในชาติก่อนก็ไม่มีเรื่องราวอันใดเกี่ยวกับสองพี่น้องหวังเกาและหวังมิ่งเลยแม้แต่น้อย สองคนนี้คล้ายกับไม่มีตัวตนอยู่บนโลก ดังนั้นจึงยากจะบอกได้ว่าข้อสันนิษฐานของนางนั้นไร้หลักฐานรองรับ

สิ่งที่จินปู้ฮ่วนให้ความสนใจกลับเป็นความหมายที่แฝงเร้นอยู่ในวาจาของซ่งหลานเจิน: “ความหมายของนางคือ หรือว่าหวังเกาก็จะมายังสู่โจวเพื่อเข้าร่วมการประลองวสันต์ ณ แท่นกระบี่ด้วยเช่นกันรึ?”