ตอนที่ 121 การประลองวสันต์ ณ แท่นกระบี่

ตอนที่เดินออกจากเจี้ยนเก๋อ ก็เป็นช่วงปลายยามซื่อแล้ว ดวงตะวันอันเย็นเยียบแขวนลอยอยู่กลางเวหา เหล่าหัวหน้าเรือน ผู้อาวุโส และอาจารย์ทั้งหลายที่รอคอยอยู่ข้างนอกมาเนิ่นนาน ต่างพากันส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นหรือการพินิจพิเคราะห์มายังโจวม่าน คงกำลังขบคิดกันว่ามีเรื่องอันใดกันแน่ จึงทำให้จักรพรรดิวั่งตี้ทรงสนทนากับนางอยู่นานถึงเพียงนี้

ทว่าโจวม่านเพียงพยักหน้ารับน้อยๆ แล้วเดินผ่านไป เอ่ยกับจินปู้ฮ่วนและหวังซู่เท่านั้นว่า: “ไปกันเถิด”

คนทั้งสามร่วมเดินทางลงจากยอดเขากระบี่ด้วยกัน

ทางสัญจรแคบชันสายนั้นถูกหิมะปกคลุมจนมิดมาเนิ่นนาน ยิ่งขับเน้นให้ดูสูงชันอันตรายยิ่งขึ้น หวังซู่มีพลังตบะตื้นเขิน เมื่อวานยามเดินขึ้นมายังพอกล้อมแกล้มไปได้ ยามนี้ฝีเท้าย่อมยากลำบากอย่างไม่อาจเลี่ยง โจวม่านกับจินปู้ฮ่วนจึงช่วยกันประคองเขาคนละข้าง แล้วพากันก้าวเดินลงไปด้านล่างด้วยกัน

ตลอดเส้นทางได้ยินเพียงเสียงหิมะส่งเสียงกรอบแกรบแผ่วเบาใต้ฝ่าเท้า นอกจากนี้แล้วกลับเงียบสงบเป็นพิเศษ

โจวม่านหลุบเปลือกตาลง ในใจไม่ได้ผ่อนคลายเลยแม้แต่น้อย เดินมาถึงช่วงกลาง จึงเอ่ยถามขึ้นว่า: “พวกเจ้าไม่ถามข้ารึ ว่าเข้าไปคุยเรื่องอะไรมา?”

จินปู้ฮ่วนเอ่ยว่า: “ในเมื่อองค์จักรพรรดิมีรับสั่งเรียกเจ้าเข้าเฝ้าเพียงลำพัง ก็ย่อมไม่อยากให้ผู้อื่นล่วงรู้”

หวังซู่กลับปรายตามองดูนางแวบหนึ่ง: “หากพวกเราถาม เจ้าจะบอกหรือ?”