ตอนที่ 100 ทำดีกลับถูกความดีทำร้าย

ตัวหวังซู่ค่อยๆ หลุบเปลือกตาลง ถึงกับพลันหัวเราะออกมาคำหนึ่ง ทว่ากลับมีเพียงความขมขื่นและเย้ยหยันตนเองอย่างหาที่สุดมิได้ เอ่ยว่า “เจ้าพูดไม่ผิดหรอก ผู้ที่หมดทางเยียวยาแต่แรกไม่ใช่คนไข้ ทว่าคือตัวข้าเอง...”

เขาคล้ายกับเหนื่อยล้า ไร้เรี่ยวแรงที่เหลือ ค่อยๆ นั่งลงใต้ชายคา

ดั่งเช่นเมื่อนานมาแล้ว ยามที่ลูกของพี่สะใภ้หยางตาย โจวม่านต่อว่าเขาแล้วเย้ยหยันจากไป ในตอนนั้นเขากระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง ก็เคยนั่งอยู่บนขั้นบันไดเช่นนี้ เหม่อมองดูต้นเหมยปิ่งเหมยในลานเรือนที่ไม่มีวันผลิบานด้วยความเวิ้งว้างว่างเปล่า

มวลความกระวนกระวายใจของเฝิงฉี จึงแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัว “ท่านหมอหวัง...”

ทว่าหวังซู่เอ่ยเพียงเสียงเบา “ไปดูแลสหายของเจ้าเถิด”

ตัวเฝิงฉียืนอยู่ด้านหลังเขาเนิ่นนาน อารมณ์ในอกซัดสาดปั่นป่วน ในท้ายที่สุดกลับกัดฟันแน่น ถึงกับเอ่ยว่า “ข้าจะไปหายาเอง!”

สิ้นเสียงพูด เขาก็ก้าวเดินตรงออกไปข้างนอกทันที

ตัวหวังซู่ดั่งไม่ได้ยิน ซ้ำยังไม่ได้ขัดขวาง เพียงแค่นั่งอยู่หน้าขั้นบันไดเช่นเดิม ปล่อยให้สายลมพัดพาใบไม้แห้งบนชายคาร่วงหล่นลงมาติดบนเสื้อผ้าของเขา

บางทีอาจเป็นเพราะมวลเสียงซักถามเมื่อครู่ดังเกินไป ตอนที่เฝิงฉีเดินออกมาจากโถงด้านหลัง เดินผ่านโถงด้านหน้า จึงพบว่าไม่ว่าจะเป็นคนเจ็บหรือคนป่วย ทุกคนต่างเงยหน้าขึ้นมองดูเขา

สายตาอันเปราะบางคล้ายกับมีน้ำหนัก กดทับจนผู้คนแทบหายใจไม่ออก