ตอนที่ 120 กล้าเอ่ยถามจักรพรรดิวั่งตี้

ณ จงโจวนครเสินตู ไม่นานก็เต็มไปด้วยเกล็ดหิมะอันผิดปกติโปรยปรายลงมา ดวงจันทร์กระจ่างแจ้งที่เดิมทีแขวนสูงอยู่บนฟากฟ้าราตรี คล้ายกับดับมืดลงในทันใด

พายุหิมะระลอกนี้พัดพามาจากเหลียงโจว กวาดซัดไปทั่วใต้หล้า

ภายในนครเทพเสินตู ณ หอคอยแห่งหนึ่งบนเขาเต้าเสวียนของตระกูลลู่ อันชายชราผมขาวโพลนผู้หนึ่งเดิมทีนั่งเหม่อมองเปลวเทียน เมื่อเกล็ดหิมะปลิวเข้ามาในเตียงนอน เขาก็เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าราตรีอันไร้แสงสว่างเบื้องนอก พลันหัวเราะอย่างโง่งม พึมพำไม่หยุด: “ไม่สว่างแล้ว ฮิๆ ไม่สว่างแล้ว...”

นอกนครเทพเสินตู บนแท่นเสวียนตูแห่งเขาจงหนานซาน นักพรตชราที่เก็บตัวบำเพ็ญเพียรมาเนิ่นนานจนฝุ่นจับหนาทั่วร่าง ในที่สุดก็ลืมตาขึ้น ในดวงตามีประกายแสงประหลาดพาดผ่าน ทว่ากลับแลดูสงบนิ่งเป็นพิเศษ เพียงแต่เงยหน้าขึ้นทอดสายตามองไปยังทิศทางของเหลียงโจว

ช่วงกลางฤดูสารทกลับมีหิมะตกหนักถึงเพียงนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าในสู่จงที่ตลอดทั้งปีแทบไม่เคยเห็นหิมะตก ย่อมแฝงไปด้วยลางร้ายอันไม่เป็นมงคลหลายส่วน

ตัวโจวม่านยืนอยู่บนยอดเขากระบี่ นิ่งงันไปเนิ่นนานไม่ขยับไหว

แสงโคมไฟประปรายในสำนักศึกษาด้านล่าง ไม่นานก็รวมตัวกันไปยังเรือนเล็กหลังหนึ่งในส่วนลึก แล้วอันตรธานหายไป; ทางทิศของเรือนพักฝั่งประจิม จู่ๆ ก็มีเงาร่างมายาของวิหคเทวะสุริยันจินอูกางปีกทะยานขึ้น ประหนึ่งเปลวเพลิงที่สว่างวาบขึ้นกลางความมืดมิด แหวกฝ่าลมและหิมะ รีบรุดมุ่งหน้าไปยังเหลียงโจวอย่างเร่งรีบ