ตอนที่ 63 ข่าวคราวตระกูลหวัง

โจวม่านจึงเอ่ย “เรื่องรู้จักน่ะย่อมรู้จักอยู่ ทว่า...”

เด็กน้อยตรงหน้า ไม่รู้ว่าเดินทางมาถึงเมืองโบราณเสี่ยวเจี้ยนได้อย่างไร เสื้อผ้าบนร่างขาดวิ่นเป็นรอยหลายแห่ง ใบหน้าก็มอมแมมประหนึ่งผู้ลี้ภัยสงคราม ดูแล้วค่อนข้างทุลักทุเลยิ่งนัก

นางพินิจดูชั่วครู่ ก็เผยสีหน้าประหลาดพิกลออกมา

ในที่สุดเฉิงฟางจายก็เริ่มได้สติกลับคืนมา ใบหน้าแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู

แม้จะยังเด็ก ทว่าอย่างไรก็เป็นบุรุษผู้รักศักดิ์ศรี จะยอมให้คนอื่นหิ้วคอเสื้อลอยขึ้นด้วยมือเดียวตามอำเภอใจได้อย่างไร?

เขาถีบขาส่งเสียงกระซิบ: “เจ้าปล่อยข้าลงมาก่อน!”

โจวม่าน “อ้อ” ขึ้นมาคำหนึ่ง จึงค่อยนึกได้ วางคนลงมา เอ่ยเพียง “เด็กคนนี้ข้ารู้จัก หรือว่าเขาไปก่อเรื่องอันใดเข้า ถึงทำให้พวกท่านต้องลงไม้ลงมือกันถึงเพียงนี้เล่า??”

จินปู้ฮ่วนก็หันมองฉางจี้: “ศิษย์พี่ฉาง?”

ฉางจี้จึงเล่าความเป็นมาคร่าวๆ ให้ฟัง

ที่แท้ช่วงนี้เป็นช่วงเวลาที่สี่สำนักใหญ่แห่งสู่โจวเปิดรับสมัครศิษย์ใหม่อย่างเป็นทางการ ทั้งสี่สำนักต่างตั้งเวทีไว้ตรงจุดที่มีผู้คนพลุกพล่านที่สุดหน้าประตูเมือง จัดเตรียมสถานที่เพื่อตรวจวัดกระดูกและเส้นปราณให้แก่ผู้สนใจโดยไม่คิดค่าใช้จ่าย หากผ่านเกณฑ์ก็จะรับเข้าสู่สำนักตน