ตอนที่ 119 ค่ำคืนนั้นหิมะตกหนัก

สายลมอ่อนพัดผ่านระเบียงหอสูง เงาร่างของเหวยเสวียนเลือนหายไปนานแล้ว หลงเหลือเพียงโจวม่านที่ยังคงยืนอยู่บนชั้นบนของหอคอย

มีชั่วขณะหนึ่ง นางสงสัยว่าความทรงจำของตนเองเกิดความผิดพลาด

ทว่าอันม้วนหยกสีแดงเข้มม้วนนั้น วางอยู่ตรงหน้านางอย่างชัดเจน รอยเลือดสองสายพัวพันกัน ไหลเวียนไปมาในม้วนหยกอย่างไม่หยุดหย่อน ยามที่นางยื่นมือออกไปเบาๆ สัมผัสม้วนหยกด้วยปลายนิ้ว กระทั่งกำมันไว้ในอุ้งมือ ความสั่นสะท้านที่เชื่อมโยงกับสายเลือดอย่างแนบแน่น ก็ส่งผ่านเข้าสู่ก้นบึ้งหัวใจ

ภายในนี้ เป็นเลือดของนาง ผสมปนเปกับเลือดของคนอีกผู้หนึ่ง

ทว่า มันจะเป็นไปได้อย่างไร?

หลังจากความเคว้งคว้างเลื่อนลอยในคราแรกผ่านพ้นไป ความสับสนมึนงงก็ค่อยๆ เอ่อล้นขึ้นมา ในใจของโจวม่านกระทั่งบังเกิดความรู้สึกไร้สาระอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน——

สัญญาพันธะใจหวนกลับคืนสู่มือตนเองเช่นนี้ วิกฤตการณ์เรื่องกระดูกกระบี่คลี่คลายลงเช่นนี้เชียวรึ?

ไร้ซึ่งสัญญาณการเตือนล่วงหน้า ช่างง่ายดายถึงเพียงนี้!

เช่นนั้นความทุกข์ทรมานสารพัดที่นางเผชิญในชาติก่อน แผนการมากมายที่นางวางไว้ในชาตินี้ ทั้งหมดมีขึ้นเพื่อสิ่งใด? เรื่องตลกเรื่องหนึ่งงั้นรึ!

บุคคลเช่นโจวม่าน ผ่านพ้นภยันตรายมามากมายเกินไป ถูกผู้อื่นวางแผนเล่นงานมามากเกินไป ย่อมยากที่จะเชื่อใจผู้อื่น และยิ่งไม่เชื่อว่าตนเองจะโชคดีถึงเพียงนี้ ดังนั้นในยามนี้ เมื่อนางมองดูม้วนหยกในมือ ไม่เพียงแต่รู้สึกประชดประชัน ทว่ายังบังเกิดความระแวงสงสัยที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น