ตอนที่ 116 เส้นทางที่แตกต่าง

ภายในหอฉี่หลัวอันเนื่องมาจากเรื่องการตัดเย็บเสื้อคลุมขนนกให้แก่ซ่งหลานเจิน จึงกำลังวุ่นวายโกลาหลเป็นอย่างยิ่ง บางคนกำลังคัดเลือกขนนกที่สดใสและงดงามที่สุด บางคนกำลังจัดระเบียบเส้นด้ายทองและเส้นด้ายเงินที่ใช้สำหรับปักลาย บางคนก็กำลังหันหน้าเข้าหาอ่างย้อมเพื่อผสมสีย้อมที่ประณีตงดงามที่สุด...

ตัวเซียงเยี่ยสาวใช้น้อยหน้ากลม เพิ่งจะถือจานใบเล็กใบหนึ่ง ฮัมเพลงเบาๆ กำลังจะเทข้าวสารในจานลงในรางอาหารของคอนนก

ทว่าคาดไม่ถึง ด้านหลังพลันมีเสียงเรียกแผ่วเบาดังขึ้น: “เซียงเยี่ย...”

เซียงเยี่ยได้ยินเสียงที่คุ้นเคย แย้มยิ้มพลางหันศีรษะกลับไป: “เจ้ากลับมาได้จังหวะพอดี... อ๊ะ!”

ถ้อยคำวาจาเพิ่งจะเอ่ยได้เพียงครึ่งเดียว จู่ๆ นางก็แลเห็นสภาพของจ้าวหนีฉาง อดไม่ได้ที่จะร้องอุทานด้วยความตกใจ ทำจานข้าวสารในมือคว่ำตกลงพื้น——

บนเรือนร่างของนางเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโลหิตแดงฉาน ชายกระโปรงเต็มไปด้วยคราบดินโคลน ขอบตาแดงก่ำซุกซ่อนหยาดน้ำตาไว้ ย่างก้าวซวนเซประหนึ่งพร้อมจะล้มพับลงได้ทุกเมื่อ ทว่าอาศัยไอปราณที่ฮึดสู้ในใจกัดฟันฝืนทน ก้าวเดินจากด้านนอกเข้ามา

ดวงหน้าของเซียงเยี่ยพลันซีดเผือดลงทันที รีบปรี่เข้าไปพยุงนาง: “หนีฉาง เจ้าเป็นอะไรไป? ตอนไปเมื่อครู่ยังดีๆ อยู่ไม่ใช่หรือ? เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

จ้าวหนีฉางยืนนิ่งอยู่หน้าหน้าต่าง เหม่อมองดูคอนนกที่ว่างเปล่านั้นอย่างเลื่อนลอย

เซียงเยี่ยเอ่ยขึ้นตามสัญชาตญาณ: “เมื่อครู่ข้าเพิ่งเลือกข้าวสารมาจานหนึ่ง กำลังคิดจะวางให้เจียหลิงกิน ทว่าเมื่อกี้เผลอทำหกหมดแล้ว...”