ตอนที่ 114 กวัดแกว่งพู่กันเข้าสู่ความมืดมิด

ตะเกียงโดดเดี่ยวดวงหนึ่ง สาดส่องหม้อต้มยาที่แขวนอยู่สูงในโรงหมอ

ท่านอาจารย์ไช่และคนอื่นๆ เฝ้ารออยู่ด้านนอกมาเนิ่นนาน ทันใดนั้นได้ยินเสียงฝีเท้า เงยหน้าขึ้นแลเห็นเงาร่างของจินปู้ฮ่วนก้าวเดินออกมาจากด้านใน จึงคิดจะก้าวเข้าไปรายงานเรื่องการพบศพของเฝิงฉีบริเวณใกล้เคียงสะพานเซียน: “คุณชาย...”

ทว่าเพิ่งจะอ้าปาก ก็ต้องตกใจกับสีหน้าของจินปู้ฮ่วนในยามนี้ เสียงจึงขาดหายไปทันใด

จินปู้ฮ่วนหลุบเปลือกตาต่ำก้าวเดินผ่านข้างกายพวกเขาไป ฝีเท้าไม่หยุดชะงัก เอ่ยเพียงว่า: “เตรียมรถม้า”

เตรียมรถม้า? ทว่าศึกช่องเขาหมิงเยวี่ยเพิ่งจะยุติลง ไม่ว่าจะเป็นการกวาดล้างสนามรบ ลบร่องรอย หรือการรักษาผู้ฝึกตนที่ได้รับบาดเจ็บ ทุกเรื่องล้วนต้องรอให้เขาเป็นผู้ตัดสินใจ...

ท่านอาจารย์ไช่พลันชะงักไป ถามตามสัญชาตญาณ: “ท่านจะไปที่ใดหรือขอรับ?”

ฝีเท้าของจินปู้ฮ่วน ในที่สุดก็หยุดลง

ขอบฟ้าทางทิศตะวันออกเริ่มปรากฏแสงสีขาวรำไร เรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นในค่ำคืนนี้แล่นผ่านสมองทั้งหมด ทว่าสิ่งที่ตกผลึกและดังกึกก้องอยู่ในหูไม่หยุด กลับเป็นประโยคอันเฉียบคมดุจคมดาบที่โจวม่านถือกระบี่หมุนกายเอ่ยไว้ในวันนั้น ณ หอหลังน้อย...

“ขอเพียงสามารถเอาชนะได้ ถูกก็คือถูก ผิด——ก็คือถูกเช่นกัน!”

น่าขันที่ในตอนนั้นเขายังไม่เข้าใจประโยคนี้อย่างแท้จริง มิน่าเล่าก่อนหน้านี้ท่านอาจารย์จึงบอกว่าเขายังเข้าใจไม่กระจ่างแจ้งพอ