ตอนที่ 117 ลมหนาวสารทคล้ายมาเยือน

ตัวโจวม่านหมดสติไปเนิ่นนาน คงเป็นเพราะความเจ็บปวดอันหนาวเหน็บที่คอยรังควานได้จางหายไป ร่างกายจึงได้สัมผัสกับไออุ่นที่ห่างหายไปนาน ราวกับแช่อยู่ในน้ำพุอันแสนสบาย จนทำให้นางอาลัยอาวรณ์ หลับสนิทไปยาวนาน ไม่อยากตื่นขึ้นมา

ยามลืมตาตื่นขึ้นมา นางกระทั่งแยกแยะไม่ออกว่าตนเองอยู่ที่ยอดเขาอวี้หวงหรือสถานที่อื่นใด จนกระทั่งได้กลิ่นยาสมุนไพรอันขมปร่าจางๆ แลเห็นกิ่งก้านของต้นปิ่งเหมยทาบเงาบางเบาลงบนกระดาษหน้าต่างสีขาวหิมะ ได้ยินเสียงคนพูดคุยกันเบาๆ ตรงระเบียงด้านนอก

“ยามนี้การปรุงยาต้องเน้นการบำรุงให้อบอุ่นเป็นหลัก ไม่อาจใช้ยารุนแรงเกินไป...”

คุ้นหูเป็นอย่างยิ่ง ย่อมเป็นพระโพธิสัตว์ดินเหนียวผู้นั้น

ตัวโจวม่านอ้าปากคิดจะส่งเสียงเรียก ทว่าลำคอกลับแห้งผากและขมปร่า กระทั่งไม่อาจส่งเสียงใดๆ ออกมาได้ แลเห็นชามยาเปล่าที่ยังไม่ได้เก็บวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงไม่ไกล จึงออกแรงขยับปลายนิ้ว ปัดชามยาใบนั้นตกลงบนพื้น

ครานี้เสียงกระแทกแตกดัง “เพล้ง” สนั่น

เสียงพูดคุยสนทนาด้านนอกพลันหยุดชะงักลงทันใด ถัดจากนั้นคือเสียงผลักประตู หวังซู่สาวเท้าก้าวพรวดเข้ามาเอ่ยเรียก “โจวม่าน” ก่อน ครั้นแลเห็นนางลืมตาตื่นขึ้นมาแล้ว ฝีเท้ากลับหยุดชะงักลงกะทันหัน คล้ายกับไม่อยากจะเชื่อ บนใบหน้าปรากฏสีหน้าที่ยากจะพรรณนาออกมาได้

โจวม่านคิดในใจ เจ้าคนขี้โรคนี่คิดจะร้องไห้งั้นรึ?