ตอนที่ 113 พิษร้ายแห่งจิตใจมนุษย์

นั่นเป็นเพียงกระบี่เหล็กธรรมดาสามัญที่หักสะบั้นเล่มหนึ่ง ทว่าหลังจากตัดศีรษะของเฉินกุยขาดสะบั้นแล้ว ถูกโจวม่านปักตรึงไว้บนหัวสะพานเซียนแห่งนี้ ก็ประหนึ่งหล่อสร้างศิลาจารึกหลักหนึ่งขึ้นมา เพื่อเป็นพยานรู้เห็นต่อบางสิ่ง

ซ่งหลานเจินยืนนิ่งอยู่กับที่ มองดูโจวม่านก้าวเดินจากไปแต่ไกล

หลังจากนางจากไป ทูตชิวผู้นั้นก็สะบัดมือ ทุกคนจากสี่สำนักใหญ่แห่งสู่จงรวมถึงเหล่าอาจารย์จากสำนักศึกษาเจี้ยนเหมินบนฝั่งตรงข้าม ก็ทยอยจากไปตามลำดับเช่นกัน

ตรงหัวสะพานฝั่งนี้หลงเหลือเพียงกลุ่มคนของตระกูลใหญ่ ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยวาจา

เนิ่นนานผ่านไป ซ่งหลานเจินจึงเอ่ยถามว่า “ผู้อาวุโสเลี่ยวและพ่อบ้านเฮ่อยู่ที่ใด?”

คนด้านหลังมีสีหน้าตื่นตระหนกหวาดกลัวผุดขึ้นมา

ในที่สุด ผู้ดูแลหอจินเติงผู้หนึ่งจึงได้ก้าวออกมาข้างหน้า รายงานด้วยน้ำเสียงแผ่วเบายิ่ง: “พบเศษซากอาวุธเวทหลายชิ้นบริเวณคุ้งน้ำปากช่องเขา ยามที่พวกเราทลายศิลาขุดร่างออกมา ผู้อาวุโสและพ่อบ้านใหญ่ ล้วน... ล้วนดับสูญสิ้นชีพ ดับสูญจากวิถีแล้วขอรับ...”

ใบหน้าของหวังมิ่งและลู่อั่งเฉินถูกปกคลุมไปด้วยความหม่นหมองอันอึดอัด

ซ่งหลานเจินได้ยิน นิ่งเงียบไปเนิ่นนาน ในที่สุดกลับส่งเสียงหัวเราะออกมา ทว่าท่ามกลางสายลมเช้าตรู่และแสงจันทร์แรมอันเย็นเยียบ ฟังดูแล้วช่างน่าเวทนาสะท้อนใจยิ่งนัก: “ยอดฝีมือขั้นแปรจิตถึงสองคน... พวกเราทำร้ายคนบนถนนหนีผานไปหลายสิบ พวกเขากลับตอบแทนคืนมาเป็นสิบเท่า ช่างเป็นกลอุบายอันยอดเยี่ยม ช่างมีใจเด็ดเดี่ยวยิ่งนัก!”