ตอนที่ 111 ศีรษะหลุดกลิ้งสู่พสุธา

ทางฝั่งคุ้งน้ำปากช่องเขา การประลองยุทธ์ประหนึ่งเทพเซียนคล้ายจักกำลังเปิดฉากขึ้นในไม่ช้า ทว่าทางฝั่งสะพานเซียนนี้ โจวม่านกลับไม่ได้เหลียวมองไปทางนั้นแม้แต่แวบเดียว เพียงกระแอมไอออกมาคำหนึ่ง หลังจากตอบจินปู้ฮ่วนไปเพียงประโยคเดียว ก็ตัดการเชื่อมต่อของยันต์สื่อสารทันที

ทว่าเฉินกุยเมื่อครู่ได้ยินชัดเจน อดปรบมือชมเชยไม่ได้: “แม่นางโจวช่างรู้ความยิ่งนัก ถึงกับมีจิตใจเปี่ยมด้วยคุณธรรมแห่งจอมยุทธ์ ไม่ยอมให้สหายต้องมาสละชีวิต ยอมเผชิญหน้ากับภยันตรายแต่เพียงลำพัง”

โจวม่านเช็ดคราบโลหิตที่ข้างแก้ม น้ำเสียงกลับราบเรียบเย็นชา: “มีหยวนเช่อคนเดียวก็ตึงมือพอแล้ว หากจินปู้ฮ่วนมาอีกคน จะสู้ต่อไปทำไม สู้ยอมจำนนตัดหัวมอบให้เจ้าเสียดีกว่า”

เฉินกุยได้ยินก็หัวเราะร่า ทว่ากลับกล่าวว่า: “น่าเสียดาย!”

เขากุมดาบหน้าคนเล่มนั้นแน่นอีกครา ทอดถอนใจว่า: “ล้วนเป็นการดิ้นรนอย่างไร้ประโยชน์ทั้งสิ้น จินปู้ฮ่วนผู้นั้นย่อมไม่ตายด้วยน้ำมือของข้า ทว่าคุณหนูหลานเจินได้เปิดมหาค่ายกลเคลื่อนย้ายซานหยวน เซียนจุติลงสู่ช่องเขาหมิงเยวี่ยแล้ว ค่ำคืนนี้ พวกเจ้าทั้งหมดล้วนไม่อาจรอดพ้นความตายไปได้!”

มหาค่ายกลเคลื่อนย้ายซานหยวนที่อยู่ไกลออกไปสว่างจ้าถึงขีดสุด บดบังรัศมีของดวงจันทร์บนฟากฟ้าไปจนหมดสิ้น!

เฉินกุยขยับท่าร่าง หมายจะบุกเข้าประชิดตัวโจวม่าน

ทว่าคาดไม่ถึง โจวม่านยืนนิ่งอยู่กับที่ ปรายตามองเขาด้วยแววตาอันพิลึกพิลั่น พลันเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม: “เจ้ารู้วิธีคำนวณเวลา รู้หรือไม่ว่าพวกเราต่อสู้พัวพันกันอยู่ที่นี่นานเท่าใดแล้ว?”