ตอนที่ 110 วาจาสัตย์คำลวงเท็จ

ซ่งหลานเจินกลับรู้สึกกระวนกระวายใจขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ภายในหอจินเติง แสงเทียนสว่างไสว บนโต๊ะกางแผนที่ของช่องเขาหมิงเยวี่ยไว้ ลู่อั่งเฉินและหวังมิ่งกำลังสนทนาถึงเรื่องการทดสอบกระบี่ในฤดูใบไม้ผลิบนลานประลองกระบี่

ลู่อั่งเฉินเอ่ยขึ้นด้วยความทอดถอนใจอยู่บ้าง “ได้ยินว่าในอดีตเซี่ยเตี๋ยซานเองก็เป็นศิษย์ในสำนักตู้เฉ่าถัง ขโมยพู่กันเทวะ ‘เสินไหลปี่’ อันเป็นสมบัติประจำสำนักไป จากนั้นจึงละทิ้งบทกวีหันมาวาดภาพ จนได้รับการยกย่องเป็น ‘ปราชญ์จิตรกรรม’ ถูกจัดอยู่ใน ‘สี่เอกะ’ แดนภาพวาดเมืองไป๋ตี้นี้คือผลงานชิ้นเอกของเขา คุณชายใหญ่และคุณชายรองต่างกราบอาจารย์มีชื่อเพื่อเรียนรู้วิถีจิตรกรรมมาแต่วัยเยาว์ หากสามารถคว้าโควตาเข้าสู่แดนภาพวาดจากการทดสอบกระบี่ในฤดูใบไม้ผลิบนลานประลองได้ คาดว่าการชิงกระบี่เลิ่งเยี่ยนจวี้อันดับหนึ่งในใต้หล้ากลับคืนมา ย่อมเป็นเรื่องง่ายดายดั่งพลิกฝ่ามือ”

รอยยิ้มของหวังมิ่งจางลงเล็กน้อย เอ่ยเพียงว่า “วิถีแห่งภาพวาดเป็นสิ่งที่พี่ชายเชี่ยวชาญ ข้าพเจ้าเพียงอาศัยบารมีของพี่ชาย เรียนรู้ตามหลัง วาดเล่นสองสามภาพเท่านั้น ไฉนเลยจะกล้านำมาเปรียบเทียบกับพี่ชายได้? คุณชายลู่พูดเล่นแล้ว”

เห็นได้ชัดว่า การเอ่ยถึงหวังเกา ทำให้ก้นบึ้งหัวใจของเขาเกิดความไม่สบอารมณ์ขึ้นมาอย่างละเอียดอ่อน

ระหว่างคนทั้งสองมีคารมคมคายที่แฝงการหยั่งเชิงและปกปิด ทว่ายามนี้ซ่งหลานเจินได้ยินเข้า กลับรู้สึกหงุดหงิดรำคาญใจเป็นทวีคูณ