ตอนที่ 109 เซียนชี้ทาง

ช่องเขาหมิงเยวี่ยเป็นดินแดนที่ทั้งสามแคว้นไม่ยื่นมือเข้าดูแล ตรากระบี่ไม่อาจครอบคลุมถึง ปราณวิญญาณปั่นป่วนมาโดยตลอด ต่อให้เป็นผู้ฝึกตนขั้นแปรจิตเมื่ออยู่ที่นี่ก็ยังเกรงว่าจะเกิดข้อผิดพลาด ไม่กล้าใช้วิชาเคลื่อนย้ายพริบตาโดยพลการ การลงมือจู่โจมอย่างกะทันหันของเฉินกุยในครานี้ เดิมทีแม้แต่เลี่ยวถิงซานและพ่อบ้านเฮ่อยังคาดคิดไม่ถึง ย่อมคิดว่าฝ่ายที่ซุ่มโจมตีอยู่ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำย่อมตอบสนองไม่ทัน และต้องมุ่งสังหารกลุ่มคนที่ติดอยู่ในช่องเขาก่อนเป็นแน่ ตนเองจึงกุมความได้เปรียบไว้หมดสิ้น ในยามที่ทุกคนไม่อาจใช้วิชาเคลื่อนย้ายพริบตาได้ ย่อมสามารถหลบหนีไปได้อย่างง่ายดาย

ทว่าใครจะคาดคิด ร่างเพิ่งจะกลายสภาพเป็นสายฟ้าสีแดงพุ่งทะยานออกไปได้ไม่ถึงสามลี้ ด้านหลังพลันมีเสียงกระบี่กู่ก้อง มีสุ้มเสียงแหวกม่านอากาศอันแหลมคมดังแว่วมา!

เฉินกุยหันกลับไปมอง ปรากฏว่าเป็นโจวม่านที่ไล่กวดตามมา ทั้งด้านหลังของนางยังมีหยวนเช่อ จางไหล และหลี่ชวี่ติดตามมาด้วยอีกสามคน ล้วนมีตบะขั้นปฐมวิญญาณทั้งสิ้น

คิ้วของเขาพลันขมวดมุ่น หักเลี้ยวทิศทางกลางอากาศหลายตลบติดต่อกัน พุ่งทะยานมุดเข้าสู่พงไพรอันหนาทึบแล้วบินโผล่ออกมาอีกครา ทว่าคนทั้งสี่กลับรักษาระยะห่างตามติดหลังเขาไม่ห่าง ไม่ว่าอย่างไรก็สลัดไม่หลุด อดไม่ได้ที่จะบันดาลโทสะอย่างยิ่งยวด: “ช่างรนหาที่ตายแท้ๆ!”

ร่างที่กำลังพุ่งทะยานพลันหยุดชะงักลง เฉินกุยหันกลับมาซัดฝ่ามือออกไปทันที แขนเสื้อกว้างสะบัดรับสายลม!

หยวนเช่อส่งเสียงร้องเตือนในทันใด: “ระวัง!”