ตอนที่ 108 ช่องแคบหมิงเยวี่ยเทียนสยา

ม่านราตรีโรยตัวลงมาอย่างเงียบเชียบ เฝิงฉีพกพากระบี่หักเล่มนั้น ก้าวเดินเพียงลำพังอยู่กลางพงไพรอันเงียบสงัด ระหว่างทิวสนโบราณและหินผารูปร่างประหลาด คือเส้นทางสู่เต้าที่บรรพชนยุคโบราณทุ่มเทแรงกายแรงใจนับร้อยชั่วอายุคน ผ่าขุนเขาแยกศิลาจึงสามารถเบิกเส้นทางขึ้นมาได้ และช่องเขาหมิงเยวี่ยที่อยู่เบื้องหน้าห่างออกไปสามสิบลี้ ก็คือช่วงที่สูงชันและอันตรายที่สุดในเส้นทางนี้

หากเปลี่ยนเป็นยามปกติ ต่อให้มอบความกล้าหาญให้เฝิงฉีร้อยเท่า เขาก็คงไม่กล้าเดินมาทางนี้แน่นอน

ทว่าในยามนี้ การมีชีวิตอยู่ของเขาก็ประหนึ่งร่างอันไร้วิญญาณ ยังมีสิ่งใดให้ต้องสูญเสียอีกเล่า? ในเมื่อไม่มีสิ่งใดให้สูญเสีย ย่อมไร้ซึ่งความหวาดกลัว

ช่องเขาหมิงเยวี่ยคือเส้นทางลัดที่ใกล้ที่สุดในการเดินทางจากสู่จงไปยังจงโจว

เขาไร้บ้านให้กลับ ไร้ที่ให้พักพิง ครุ่นคิดอยู่นาน สิ่งเดียวในชีวิตนี้ที่ยังอยากจะไปดูให้เห็นกับตา กลับเป็นนครเสินตูที่เคยเดินทางไปถึงเมื่อหลายปีก่อน เพียงแต่ในคราวนั้นเขายืนอยู่หน้าประตูเมืองที่สูงตระหง่านเสียดฟ้า ไม่กล้าก้าวเดินเข้าไป ทว่าคราวนี้ เขาอยากจะเดินเข้าไปข้างใน เพื่อทัศนาดูให้กระจ่างแจ้งแก่สายตา

ในพงไพรพลันมีเสียงนกเค้าแมวส่งเสียงร้องแปลกประหลาดดังแว่วมา

ทว่าเฝิงฉีกลับมีจิตใจเลื่อนลอย ก้มหน้าก้าวเดิน ไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อย