ตอนที่ 107 สาสมแก่ความผิด

อาภรณ์สีดำโบกสะบัดในสายลม เงาร่างของนางก้าวผ่านพ้นประตูเมือง ไม่นานนักก็เลือนหายไปจากสายตา กระบี่หักบนพื้นสะท้อนประกายแสงอันเคยอบอุ่นให้กลายเป็นความเย็นเยียบ โลหิตที่เกาะตัวเป็นหยดบนคมกระบี่ถูกส่องกระทบจนแลดูเป็นสีสดจัดบาดตา

หวังซู่พลันรู้สึกถึงความเจ็บปวดเสียดแทงหัวใจพุ่งขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ความเจ็บปวดนั้นถาโถมเข้ามารุนแรงและฉับพลันเสียจนเขาตั้งตัวรับไม่ทัน ยังไม่ทันได้คิดด้วยซ้ำว่ามันมาจากสิ่งใด ทั้งร่างก็ราวกับแหลกสลายไปกับมันเสียแล้ว

เฝิงฉีนิ่งอึ้งไป ยามนี้ภายในใจกลับเปี่ยมล้นด้วยความกระวนกระวายใจยิ่ง “ท่านหมอหวัง...”

หวังซู่ยืนนิ่งอยู่กับที่ รู้สึกเพียงว่าร่างกายมิใช่ร่างกาย ดวงจิตมิใช่ดวงจิต เนิ่นนานผ่านไป จึงค่อยก้าวเดินเข้ามาพยุงเฝิงฉีขึ้นมาตามสัญชาตญาณ

เฝิงฉีมองเห็นได้ในทันที บนใบหน้าอันหล่อเหลาหมดจดดั้งเดิมของเขา ประกายเจิดจรัสดุจเซียนจุติได้ดับมอดสูญสิ้นไปแล้ว ยามที่เปลือกตาหลุบต่ำลง กลับมีความหม่นหมองประหนึ่งเถ้าถ่านที่ไร้ชีวิตชีวา

แม้เขาจะรังเกียจโจวม่าน ทว่าต่อหวังซู่กลับเคารพเลื่อมใสจากใจจริง ยามนี้ความรู้สึกผิดที่ตนเองเป็นต้นเหตุทำให้ผู้อื่นเดือดร้อน ผสมปนเปเข้ากับความสำนึกเสียใจที่กระทำผิดไปก่อนหน้านี้ จึงทำให้รู้สึกทรมานใจจนยากจะทานทน “ล้วนเป็นความผิดของข้า เป็นข้าที่แยกแยะดีชั่วไม่ออก ทั้งยังไม่อาจแก้แค้นให้แก่ถนนหนีผาน ซ้ำร้ายยังสร้างความเดือดร้อนให้ท่านหมออีก...”

ทว่าหวังซู่กลับกล่าวว่า “ไม่เกี่ยวข้องกับเจ้า”