ตอนที่ 106 พู่กันทองหักกระบี่

พู่กันทองด้ามเรียวเล็กงามสง่า ทว่ายามกดทับอยู่ในฝ่ามือกลับหนักอึ้งยิ่งนัก

จินปู้ฮ่วนผู้เคยโยนพู่กันร้องขอชีวิตในหุบเขาเจียจินในวันวาน มาวันนี้กลับกลับกล้าวางเดิมพันชีวิตของตนเองอย่างไม่แยแส หลังผ่านพ้นมรสุมบนถนนหนีผานครานี้ คล้ายกับว่าเขาได้เปลี่ยนไปมาก

โจวม่านจับจ้องมองเขา ขมวดคิ้วแน่น

ท่านอาจารย์ซานเปี๋ยเองก็ประหลาดใจยิ่ง ทว่าไม่นานนักก็เริ่มสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง มองดูจินปู้ฮ่วนทีหนึ่ง แล้วมองดูโจวม่านทีหนึ่ง สายตาทอดมองสลับไปมาระหว่างคนทั้งสองอย่างพินิจ

หลงจู๊ชิวเองก็ประหนึ่งเพิ่งจะได้รู้จักตัวตนที่แท้จริง พินิจพิจารณาจินปู้ฮ่วนใหม่อีกครา——

นับแต่ก้าวเข้าสู่ห้องโถงนี้ นี่นับเป็นครั้งแรกที่เขาทอดสายตามองดูผู้อื่นนอกจากโจวม่านอย่างพินิจพิเคราะห์

ทว่าจินปู้ฮ่วนกลับมิได้ใส่ใจสายตาของผู้คนรอบข้างเลยแม้แต่น้อย หลังจากวางพู่กันทองด้ามนั้นลงบนฝ่ามือของโจวม่าน เขาก็แย้มยิ้มน้อยๆ แล้วหมุนตัวเดินกลับมา

เพียงแต่คราวนี้ไม่ได้เดินกลับไปทางตู้เฉ่าถัง ทว่ากลับไปยืนอยู่ข้างกายหวังซู่

เขาเอียงศีรษะลงเล็กน้อยจนแทบมิอาจสังเกตเห็น ริมฝีปากขยับ กระซิบเสียงเบายิ่ง “ปล่อยมือเถอะ รักชีวิตหน่อย”

หวังซู่หันไปมองเขา