ตอนที่ 101 ปณิธานเดิมหายไปไหน

นางยืนตระหง่านผึ่งผายอยู่ตรงหน้าเขา ท่วงท่าอันสง่างามผึ่งผายนั้น ชวนให้ผู้คนนึกถึงยอดเขาหิมะอันสูงชัน เมื่อจินปู้ฮ่วนสบเข้ากับดวงตาสีหมึกดำสนิทคู่นั้น ก็สามารถสัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บเยียบเย็นอย่างชัดเจน——

หนาวเย็นยิ่งกว่าชั่วขณะที่นางเกือบจะใช้สายธนูปาดศีรษะของเขาในโรงเก็บศพอี้จวงคราวนั้นเกินกว่าสิบเท่าเสียอีก?

คงจะผิดหวังในตัวเขามากกระมัง

จินปู้ฮ่วนหลุบตาลงมองแผ่นกระดาษที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำบนพื้นดิน เอ่ยเยาะเย้ยตนเองว่า “ได้สติแล้วอย่างไร ไม่ได้สติแล้วอย่างไร? ก็เหมือนกับตัวอักษรที่เขียนอยู่บนกระดาษเหล่านี้ แม้เจ้าจะเคยทุ่มเทความเหนื่อยยากมานับไม่ถ้วนเพื่อมัน ทว่าต่อหน้าน้ำ ก็ย่อมมลายเลือนเปรอะเปื้อนไปเช่นนี้ และกลายเป็นฟองสบู่สูญเปล่า การสังหารข้าเสีย บางทีอาจเป็นหนทางแก้ไขที่เรียบง่ายที่สุด”

โจวม่านเดือดดาลจนหัวเราะออกมา “อวี๋ซ่านเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อช่วยเจ้า ทว่าเจ้ากลับคิดจะรนหาที่ตายไปทั่วเช่นนี้หรือ?”

เมื่อเอ่ยถึงอวี๋ซ่าน ใบหน้าที่หม่นหมองอยู่แต่เดิมของจินปู้ฮ่วนก็ยิ่งฉายแววท้อแท้สิ้นหวังหนักขึ้น