ตอนที่ 98 เงินย่อยห้าเฉียน

ครั้นหลังจากเดินออกจากโรงหมอปิ่งเหมย ข่งอู๋ลู่ก็ยังคงไม่อาจดึงสติกลับมาจากความเหม่อลอยได้เป็นเวลานาน ภาพถนนหนีผานเบื้องหน้าที่แปรเปลี่ยนกลายเป็นซากปรักหักพังทำให้เขารู้สึกแปลกตายิ่งนัก ที่ทำให้ผู้คนหวาดผวายิ่งกว่า คือร่างไร้วิญญาณเหล่านั้นที่ถูกผู้คนเก็บกวาดนำมาวางเรียงรายอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง เพื่อรอส่งไปยังอี้จวงในภายหลัง

ทว่าเมื่อเช้าตรู่ของวันนี้ พวกเขายังคงเป็นชีวิตที่มีเลือดเนื้อและลมหายใจแท้ๆ

ในวินาทีนี้ ตัวข่งอู๋ลู่รู้สึกทรมานใจยิ่งนัก เอ่ยปากอย่างยากลำบาก “ผู้อาวุโส หากให้คุณชายล่วงรู้...”

สิ่งที่ข่งอู๋ลู่มองเห็น เหวยเสวียนย่อมมองเห็นเช่นกัน

ตัวเขาหยุดฝีเท้า ร่างกายคล้ายกับจะสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างกะทันหันเช่นกัน ทว่าครู่ต่อมาก็กำไม้เท้าเถาวัลย์แน่น กดทับความเวทนาสงสารทั้งหมดลงไป เอ่ยอย่างเชื่องช้า “เกาทัณฑ์ขึ้นสายแล้วย่อมไม่อาจหวนกลับ แม้ว่าวันใดเขาจะล่วงรู้ความจริง ทว่าหากสามารถทำให้สายเลือดของเซิ่งจู่และเทพธิดาสืบทอดอยู่ในโลก ทำให้คุณชายกลับคืนสู่ตระกูลหวัง หวนคืนสู่อำนาจนครเสินตู ต่อให้ต้องสังหารตัวข้าเหวยเสวียนผู้นี้ จะมีสิ่งใดให้ต้องเสียดายเล่า?”

ข่งอู๋ลู่ฟังออกถึงความเศร้าโศกและเด็ดเดี่ยวในถ้อยคำนี้

ทว่าในยามนี้ มวลสิ่งที่ผุดขึ้นมาในห้วงความคิดของเขา กลับมิใช่ชะตากรรมและเกียรติยศของตนเอง ทว่าคือวันหนึ่งในฤดูใบไม้ผลิเมื่อนานมาแล้ว

ตัวข่งอู๋ลู่ยังคงจำได้ดี สภาพอากาศกลางวสันต์ เพิ่งมีฝนพรำตกลงมา ชโลมดอกตู้เจวียนให้ผลิบานสะพรั่งไปทั่วทั้งเมือง