ตอนที่ 97 ยินยอมพลีชีพถวายรับใช้

ไม่รู้ว่าสายฝนหยุดตกไปตั้งแต่เมื่อใด บนฟากฟ้าพลันปรากฏดวงจันทร์เต็มดวง สาดส่องแสงจันทร์อันพร่าเลือนลงบนดงหญ้ารกร้างทั้งใกล้และไกล ปลุกเสียงแมลงที่ยังหลงเหลืออยู่ให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง

ทว่าอวี๋ซ่านผู้นอนหลับใหลอยู่ภายในอี้จวง จะไม่มีวันตื่นขึ้นมาอีกแล้ว

หลังจากเดินออกมาจากด้านใน ทั้งสองคนต่างไม่มีผู้ใดเอ่ยปากพูดก่อน

ตัวหวังซู่ถือโคมไฟดวงหนึ่ง แสงไฟไม่ได้สว่างไสวมากนัก ส่องสว่างได้เพียงพื้นที่เบื้องหน้าของคนทั้งสองประมาณหนึ่งจั้งเท่านั้น

โจวม่านหลุบสายตาเดินอยู่ข้างกายเขา

ทว่าในยามที่ใกล้จะเดินพ้นดงหญ้ารกร้างของอี้จวงแห่งนี้ ในที่สุดนางก็อดไม่ได้ หยุดฝีเท้าหันกลับไปมองยังอี้จวงหลังนั้น พอยืนอยู่ไกลออกไป จึงมองไม่เห็นเงาร่างของจินปู้ฮ่วนแล้ว มีเพียงแสงริบหรี่กะพริบไหวของตะเกียงนิรันดร์ดวงนั้น ที่ส่องลอดผ่านผนังที่พังทลายและบานหน้าต่างอันชำรุดของอี้จวงออกมา

ตัวโจวม่านรู้สึกเย้ยหยัน “บนโลกใบนี้ ไม่กลัวคนดีที่ไม่บริสุทธิ์ กลัวแต่คนชั่วที่ไม่เด็ดขาด คนทำชั่ว มีสารพัดเล่ห์เหลี่ยม ไร้ซึ่งข้อห้ามใดๆ ทว่าคนทำดี กลับต้องคอยสำรวจตนเองระงับกิเลส ลังเลหน้าพะวงหลัง... กระแสน้ำขุ่นคลั่กเชี่ยวกราก โลกียวิสัยมืดมนมัวซัว การเป็นคนดี นอกจากต้องทนรับความทุกข์ทรมานแล้ว ยังมีสิ่งใดอีกเล่า?”

หวังซู่ไม่อาจตอบคำถามนี้ได้

เมื่อเผชิญหน้ากับถ้อยคำที่เห็นได้ชัดว่า ‘ไม่ถูกต้อง’ เช่นนี้ เขากลับนึกหาเหตุผลมาโต้แย้งไม่ออกเป็นครั้งแรก