ตอนที่ 96 คืนฝนพรำรำลึกอดีต

จนกระทั่งถึงตอนนี้ จึงมีผู้คนเริ่มได้สติจากความตื่นตระหนกตกใจ

สตรีผู้หนึ่งจึงรุดหน้าขึ้นมาทันที คว้าตัวเด็กน้อยผู้นั้นไว้ พลางเอ่ยดุเสียงเฉียบขาดทั้งน้ำตา “อายุน้อยแค่นี้ เจ้ารู้อะไร! ยามปกติหลางจวินคอยดูแลครอบครัวเราตั้งเท่าใด กระทั่งพ่อของเจ้าป่วยเมื่อปีก่อน ก็ได้ยาจากหลางจวิน ห้ามพูดจาเหลวไหลเด็ดขาด!”

ทว่าคำพูดของเด็กน้อยเมื่อครู่นี้ ผู้คนต่างได้ยินอย่างแจ่มชัดถนัดหูแล้ว

ตัวจินปู้ฮ่วนกะพริบตาแผ่วเบา เงยหน้าขึ้นมองไปยังชาวบ้านธรรมดาที่ยืนอยู่ริมถนน หลายคนต่างเบนสายตาหลบเลี่ยงที่จะสบตากับเขา

ดังนั้น ภายในใจของเขาจึงคิดว่า แม้จะเป็นเพียงวาจาไร้เดียงสาของเด็ก ทว่าบางที อย่างน้อยก็น่าจะพูดแทนความในใจของคนส่วนหนึ่งที่ซ่อนไว้ในอกแต่ไม่กล้าเอ่ยออกมาเป็นคำพูดกระมัง?

มวลสายฝนพรำโปรยปราย ชโลมเปียกคิ้วและดวงตาของเขา ทุกสิ่งทุกอย่างแลดูพร่าเลือนไปหมด

ทางพวกท่านอาจารย์ไช่ก้าวเข้ามา บนใบหน้าทั้งโกรธแค้นทั้งทำใจไม่ลง เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “หลางจวิน...”

ตัวจินปู้ฮ่วนเอ่ยเพียงว่า “ข้าจะพาอวี๋ซ่านกลับไป เรื่องราวทั้งหลายบนถนน รบกวนท่านอาจารย์ไช่ช่วยจัดการแทนข้าชั่วคราวด้วย...”

สิ้นคำพูด ก็ไม่มีวาจาอื่นใดอีก

แม้กระทั่งรอยโคลนที่กระเซ็นเปรอะแก้มก็ไม่ได้เช็ดออกแม้แต่น้อย เขาดุจดั่งไม่รู้สึกถึงสิ่งใดทั้งสิ้น ประคองร่างไร้วิญญาณของอวี๋ซ่านขึ้นมา ก้าวเดินมุ่งหน้าไปยังสุดปลายถนน ภายใต้สายตาจับจ้องของฝูงชนนับไม่ถ้วนสองข้างทาง