ตอนที่ 94 น้ำท่วมหนีผาน

ภายในสำนักศึกษาเจี้ยนเหมิน ตัวเฉินจ้งผิงผู้มีสีหน้าเหม่อลอยคล้ายกับสัมผัสรับรู้บางสิ่งได้ จึงเงยหน้าขึ้นมองไปยังท้องฟ้าทางทิศตะวันตกแต่ไกล บนใบหน้าพลันปรากฏความโศกเศร้าอาลัยอันหนักหน่วงขึ้นมาสายหนึ่ง

ความเคลื่อนไหวอันสะเทือนเลื่อนลั่นมหาศาลถึงเพียงนี้ ทำให้ผู้บำเพ็ญระดับสูงทั้งหมดในเมืองโบราณเสี่ยวเจี้ยนต่างตื่นตระหนกตกใจ

ภายในหอไป่เป่า หลงจู๊ร่างท้วมผู้นั้นสีหน้าพลันเปลี่ยนไป แทบจะโยนสมุดบัญชีในมือทิ้งลงทันที ร่างกายอันตรธานหายไปจากตึกในชั่วพริบตา

ภายในโรงหมอปิ่งเหมย ท่านหมออีมิ่งขมวดคิ้วแน่น เผยสีหน้าตกใจสงสัย จึงรีบก้าวออกจากโรงหมอแล้วมองออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว

ภายในหอรั่วอวี๋ ตัวเหวยเสวียนกลับแลดูสงบนิ่งกว่ามาก เพียงแต่ลุกขึ้นยืน เดินช้าๆ ออกไปนอกตึก แล้วทอดถอนใจแผ่วเบาว่า “ช่างใจถึงยิ่งนัก”

......

หอจินเติงของสกุลซ่ง หออี๋กวงของตระกูลลู่ กระทั่งกำลังคนที่สำนักและขุมอำนาจอื่นๆ ในหกมณฑลหนึ่งแว่นแคว้นส่งมาประจำการในเมือง ต่างก็สะพรึงกลัวต่อความผันแปรอันน่าสะพรึงกลัวภายนอกนี้ พากันเงยหน้าขึ้น มองดูม่านฟ้าอันพิสดารเหนือถนนหนีผานและกระแสน้ำท่วมอันเชี่ยวกรากด้านล่าง!

บนกำแพงเมืองอันทรุดโทรม ผืนธงทิวเก่าคร่ำถูกพายุหมุนที่พัดโหมฉีกกระชากจนขาดวิ่น!