ตอนที่ 93 ตำราไร้อักษร

ทั้งสามคนยืนอยู่หน้าประตู ทอดสายตามองส่งเงาร่างของบรรดาแขกเหรื่อทุกคนจนลับสายตาไป จึงค่อยพากันเดินกลับเข้าไปในตึก ทว่าเมื่อพวกเมี่ยวฮวนสี่ออกจากถนนหนีผานแล้ว กลับไม่ได้เดินทางกลับสำนักศึกษาเจี้ยนเหมินพร้อมกัน

เมี่ยวฮวนสี่ใช้สายแร่หินวิญญาณหนึ่งสายและผู้บำเพ็ญขั้นปฐมวิญญาณระดับกลางหนึ่งคน แลกยาโอสถชุนอวี่มาได้สี่ร้อยเม็ด สิ่งของอันล้ำค่าถึงเพียงนี้ ย่อมต้องหาวิธีเก็บรักษาไว้อย่างรัดกุมที่สุด หลังจากบอกลากับทุกคนที่ปากตรอกแล้ว นางจึงมุ่งหน้าไปยังฐานที่มั่นที่นิกายรื่อเหลียนจัดตั้งไว้ในเมืองโบราณเสี่ยวเจี้ยน ซ่อนยาโอสถชุนอวี่ไว้อย่างลับๆ ทั้งยังไปพบศิษย์พี่ขั้นปฐมวิญญาณระดับกลางผู้นั้นด้วยตนเอง กำชับสั่งการเรื่องราวอย่างรอบคอบ ให้เขาหาเหตุผลที่เหมาะสมในวันรุ่งขึ้นเพื่อไปเข้าสังกัดของจินปู้ฮ่วน จากนั้นจึงค่อยเดินทางกลับมายังสำนักศึกษาในยามพลบค่ำ

ในเพลานี้ อีกทั้งยังเป็นวันหยุดพักผ่อน เหล่าผู้ดูแลของแต่ละโถงจึงไม่ได้ยุ่งวุ่นวาย ศาลาและหมู่อาคารจึงแลดูเงียบเหงาอยู่บ้าง มีเพียงดวงอาทิตย์อัสดงที่ทอดเงาสีส้มแดงลงบนผากระบี่พันเช่อที่อยู่ไกลออกไป สาดส่องเงาร่างของคนไม่กี่คนที่ยังคงตรัสรู้กระบี่อยู่บนผากระบี่ให้เห็นลางๆ

เมี่ยวฮวนสี่เพียงกวาดตามองแวบเดียวก็รู้ได้ทันทีว่า หนึ่งในนั้นคือจ้าวหนีฉาง