เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย farohz xxxl
ประกายเงาสีทองที่แผ่ขยายเต็มกิ่งไม้นั้น สะท้อนลงบนใบหน้าของทุกคนเป็นจุดๆ ประหนึ่งระลอกคลื่นน้ำบนผิวน้ำที่พลิ้วไหวอย่างแผ่วเบา
จินปู้ฮ่วนจึงอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจด้วยความเลื่อมใส: “สมกับเป็นไม้ศักดิ์สิทธิ์แห่งแดนอาทิตย์อุทัยในตำนานจริงๆ หากนำมันมาสร้างคันธนูใหม่ ย่อมต้องมีอานุภาพใหม่อันเกรียงไกรกว่าคันธนูไผ่ขู่ฉือก่อนหน้านี้อย่างแน่นอนใช่หรือไม่?”
หวังซู่เองก็เบนสายตามา จ้องมองดูโจวม่านเช่นกัน
มุมปากของโจวม่านพลันประดับด้วยรอยยิ้ม เอ่ยเสียงแผ่วเบา: “ไม่เพียงเท่านั้น หากสามารถสร้างคันธนูใหม่ได้สำเร็จ ด้วยความเหนียวแน่นทนทานของไม้เทวะฝูซังที่แช่อยู่ในแก่นสุริยันมาอย่างยาวนาน แม้ว่าต่อไปตบะของข้าจะรุดหน้าไปอีก ในระยะเวลาอันสั้นก็ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนคันธนูใหม่อีกต่อไป เพียงปรับปรุงแก้ไขบนพื้นฐานของคันธนูนี้ก็เพียงพอ ภายภาคหน้าย่อมประหยัดความยุ่งยากและค่าใช้จ่ายไปได้มากโข”