ตอนที่ 87 หอกตวัดหลัง

นับตั้งแต่เสร็จสิ้นภารกิจการปล้นชิงหญ้าจี้เสวี่ยในค่ำคืนนี้ โจวม่านก็ได้ถอดชุดพรางราตรีที่สวมทับด้านนอกออกแล้ว ยามนี้สิ่งที่นางสวมใส่ คือชุดยาวสีดำปักลวดลายไผ่เขียวที่จ้าวหนีฉางตัดเย็บให้นางด้วยตนเอง ส่วนกระบี่ยาวอู๋โก้วนั้นเป็นของขวัญที่จินปู้ฮ่วนมอบให้ ส่องประกายแสงดั่งหิมะบริสุทธิ์ไร้ราคี ยามที่นางถือกระบี่พุ่งเข้าสังหารเฉินกุย เงาต้นไผ่พลิ้วไหว ประกายกระบี่สะท้อนแสงจันทร์ ชุดสีดำกลมกลืนไปกับราตรีกาล ดูทั้งสง่างามและลึกลับประหนึ่งภูตผี

ทว่าทั้งหมดนี้ ย่อมเป็นเพียงสิ่งที่คนอื่นมองเห็นเท่านั้น

ในสายตาของเฉินกุยผู้ถูกปลายกระบี่ชี้ตรงมา สิ่งที่พวยพุ่งเข้ามาประชิด มีเพียงจิตสังหารอันเยียบเย็นถึงกระดูก!

บนใบหน้าของโจวม่าน ไหนเลยจะมีรอยยิ้มหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย?

เมื่อไม่นานมานี้ สภาพศพอันน่าอนาถใจของคนทั้งสิบสามคนที่อี้จวงยังคงแจ่มชัดในความทรงจำ ร่างถูกฝังลงดิน กระดูกยังไม่ทันเย็น วันนี้กลับมาเผชิญหน้ากับตระกูลเฉินบนทางแคบ อีกทั้งยังมีคนของตระกูลหวังคอยหนุนหลังด้วยจำนวนคนที่มากกว่า นางมีหรือจะยอมพลาดโอกาสทองที่สวรรค์ประทานให้นี้ไปได้?

ย่อมต้องอาศัยบารมีคนอื่นมารังแกคน เพื่อล้างแค้นโลหิตในวันนั้น!