ตอนที่ 86 เหยื่ออันโอชะ

เพียงแต่ถ้อยคำพูดนี้ ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจเอ่ยออกจากปากได้

หากปล่อยให้โจวม่านได้ล่วงรู้ถึงฐานะที่แท้จริงของคุณชาย จะเกิดสิ่งใดขึ้นย่อมไม่มีใครคาดเดาได้

ดังนั้นแล้ว ข่งอู๋ลู่แม้จะอัดอั้นตันใจเพียงใด ในเวลานี้ก็ทำได้เพียงฝืนทน ตามน้ำไปกับคำพูดของโจวม่าน: “ได้ยินว่าช่วงก่อนหน้านี้เกิดเรื่องขึ้นที่หน้าโถงสดับกระบี่ของสำนักศึกษา ช่วงนี้ในเมืองยังมีแขกไม่ได้รับเชิญเพิ่มขึ้นมาอีกไม่น้อย ผู้อาวุโสเหวยย่อมเป็นห่วงสถานการณ์ของแม่นาง จึงส่งข้ามาดู ทว่าเมื่อครู่แม่นางไม่ได้กำลังสนทนากับจินหลางจวินผู้นั้นอยู่หรอกรึ? ข้ากลัวว่าจะถูกเห็นเข้า...”

โจวม่านจึงเอ่ยขึ้นว่า: “ผู้ดูแลข่งคิดได้รอบคอบดี บนท้องถนนเช่นนี้คนมากสายตาเยอะจริงๆ เช่นนั้นขอเชิญไปสนทนากันอีกที่หนึ่งได้หรือไม่?”

สัญญาณเตือนภัยในใจของข่งอู๋ลู่พลันดังลั่นขึ้นมาทันที—

มีเรื่อง นางต้องมีเรื่องอย่างแน่นอน!

ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้คิดหาข้ออ้างมาปฏิเสธ โจวม่านก็ก้าวย่างอย่างเป็นธรรมชาติ มุ่งหน้าตรงไปยังถนนอวิ๋นไหลแล้ว ข่งอู๋ลู่จะทำอะไรได้เล่า? เบิกตากว้างอยู่นาน สุดท้ายก็จำต้องเดินตามไป

ผ่านไปไม่นาน ก็มาถึงหอรั่วอวี๋ของตระกูลหวัง

โจวม่านครั้นก้าวเข้ามาในประตู ไพล่มือไว้ด้านหลัง เดินกวาดสายตามองไปรอบๆ: “ไม่ได้มาพักหนึ่ง ต้นสนต้นนี้ในหอของพวกท่านดูเหมือนจะเขียวชอุ่มขึ้นอีกนะ น้ำในนาฬิกาน้ำทองแดงนี้ก็เย็นเยียบดีจริงๆ อ่า ยังมีภาพวาดอักษรพู่กันภาพนี้ เมื่อก่อนทำไมข้าถึงไม่ทันสังเกตนะ...”