ตอนที่ 79 ล้วนไม่ใช่คนดี

แส้กระดูกงูอันเคยเปี่ยมด้วยพลังข่มขวัญอันน่าสะพรึงกลัวก่อนหน้านี้ บัดนี้ถูกบดขยี้จนกลายเป็นเศษเล็กเศษน้อย กระจัดกระจายเกลื่อนอยู่ในหลุมยุบ ขาทั้งสองข้างของเฉินจ้งผิงงอพับ แม้กระทั่งกระดูกทั่วทั้งร่างก็ถูกกดทับจนแตกร้าวไปไม่น้อย เลือดสดๆ ซึมทะลักออกมาจากผิวหนัง บดบังสายตา และย้อมโลกในสายตาของเขา พร้อมทั้งเงาร่างของชายหนุ่มขี้โรคผู้ซูบผอมหน้าหอชานเจี้ยน ให้กลายเป็นสีแดงชาดไปพร้อมกัน

สุ้มเสียงของหวังซู่ แท้จริงแล้วหาได้มีความเปลี่ยนแปลงอันใดไปจากเดิมมากมายไม่ ยังคงแผ่วเบาและเนิบช้า กระทั่งไม่นับว่าแข็งกร้าวด้วยซ้ำ ทว่าพอกระทบเข้าสู่โสตประสาทของทุกคน กลับแฝงความสะเทือนขวัญสั่นประสาทอย่างยิ่ง

มดปลวกแม้นพยายามจนสุดกำลัง ตะโกนร้องก้องฟ้า ย่อมไม่มีใครได้ยิน; ทว่าครั้นกลายร่างเป็นสัตว์ร้าย แม้เพียงแค่เสียงหายใจอันแผ่วเบาที่สุด ก็ยังทำให้ผู้คนหนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจ

นี่ ยังคงเป็นคนขี้โรคที่จับกระบี่ก็ยังไม่มั่นคงที่ทุกคนคุ้นเคยอยู่อีกรึ?

ทุกคนที่มองดูอยู่ในลานนั้น ต่างก็รู้สึกได้ถึงความแปลกหน้าอันไม่อาจบรรยายได้

แม้แต่อาจารย์ของสำนักศึกษาที่เพิ่งรุดหน้ามาถึงก็ไม่เว้น: นับตั้งแต่ที่เฉินจ้งผิงเปิดฉากจู่โจมอย่างกะทันหันจนถึงยามที่หวังซู่สวนกลับ ฟังดูยาวนาน ทว่าแท้จริงแล้วกลับเกิดขึ้นเพียงไม่กี่ชั่วพริบตาสั้นๆ เท่านั้น ในชั่วพริบตาที่พวกเขารับรู้ว่าเฉินจ้งผิงลงมือ ก็รีบเดินทางมาเพื่อเตรียมจะเข้าแทรกแซงทันที ทว่าใครจะคาดคิด ยังไม่ทันได้ยื่นมือออกไป สถานการณ์กลับพลิกผันไปในชั่วพริบตาเดียว!