ตอนที่ 78 แหวนฉางเซิง

คำว่า “ค้นวิญญาณ” สองคำนี้ครั้นพอหลุดออกมา ผู้คนหน้าหอชานเจี้ยนต่างก็พากันขนพองสยองเกล้า สูดลมหายใจเข้าลึกอย่างหนาวเหน็บ!

จินปู้ฮ่วนยิ่งรู้สึกหนังศีรษะชาหนึบวูบ คาดคิดไม่ถึงเลยแม้แต่น้อย—

วิธีการที่เฉินจ้งผิงตระเตรียมเอาไว้ จะชั่วร้ายอำมหิตถึงเพียงนี้!

ชื่อเสียงอันเลวร้ายของวิชาค้นวิญญาณ ในแวดวงผู้บำเพ็ญเพียรมีผู้ใดบ้างไม่รู้ มีผู้ใดบ้างไม่เคยได้ยิน?

หากแลเปรียบสมองของคนเป็นแตงโม เปรียบความทรงจำเป็นเนื้อแตงโม เช่นนั้นวิชานี้ก็เปรียบเสมือนการผ่าแตงโมออกอย่างรุนแรง เพื่อดูว่าเนื้อแตงโมนั้นเป็นสีแดงหรือสีขาว หากผู้ใช้วิชามีฝีมือประณีตลึกล้ำ แม้กระทั่งเม็ดแตงโมข้างในมีกี่เม็ดก็ยังมองเห็นได้อย่างแจ่มชัด ความทรงจำที่ชัดเจนตลอดชีวิตของผู้ถูกค้นวิญญาณจะปรากฏขึ้นตรงหน้าอย่างละเอียดยิบ

ทว่าในเมื่อแตงโมแตกกระจายไปแล้ว จะกลับคืนสู่สภาพเดิมอันสมบูรณ์ไร้รอยต่อได้อย่างไร?

ผู้ที่ถูกใช้วิชาค้นวิญญาณส่วนใหญ่ หากเบาก็สติฟั่นเฟือนเสียจริต หากหนักก็ต้องสิ้นชีพดับสูญ!

สุ้มเสียงของพระโพธิสัตว์ดินเหนียวแม้นจะแผ่วเบา ทว่าพอกระทบเข้าสู่โสตประสาทของทุกคน กลับดั่งสายฟ้าฟาด ชั่วขณะนั้นทุกคนต่างมองดูเฉินจ้งผิงด้วยสายตาที่ตื่นตระหนกและหวาดระแวง

จินปู้ฮ่วนมีหรือจะกล้าก้าวเดินไปข้างหน้าอีกแม้แต่ครึ่งก้าว?

เขายืนนิ่งอยู่กับที่ จ้องมองดูเฉินจ้งผิง ทั่วทั้งร่างประหนึ่งตกลงไปในบ่อน้ำแข็ง