ตอนที่ 80 สายฝนกระหน่ำ

ตูมสนั่นเลื่อนลั่น เสียงฟ้าร้องครืนครั่น สายฝนห่าใหญ่ที่ไร้สัญญาณเตือนล่วงหน้าก็เทกระหน่ำลงมาจากฟากฟ้า

ทั่วทั้งสำนักศึกษานั้น พลันถูกปกคลุมอยู่ท่ามกลางม่านฝนทันที

อาจารย์เฉินแหงนหน้าขึ้นมองดูแวบหนึ่ง ขมวดคิ้วแน่น ทว่าก็ไม่ได้ใส่ใจอันใด ยังคงก้าวเดินขึ้นไปด้านบนต่อไป

ในเวลานี้เขากำลังก้าวเดินอยู่บนเส้นทางวิหคอันสูงชันอันสูงชันและอันตรายของผากระบี่ สายฝนอันเชี่ยวกรากชะล้างรอยกระบี่ที่ผ่านกาลเวลามาเนิ่นนานบนผากระบี่ จนกลายเป็นสีดำเข้ม เผยให้เห็นสีดั้งเดิมของหินผา

เจี้ยนเก๋ออันเก่าแก่ทรุดโทรมหลังนั้น ก็พร่าเลือนอยู่ท่ามกลางสายฝนเช่นกัน

จนกระทั่งเดินขึ้นมาถึงจุดสูงสุดของผากระบี่ จึงค่อยแลเห็นได้ชัดเจนขึ้นบ้าง

ประตูบานใหญ่ที่เคยปิดสนิทแน่นในวันวานเปิดแง้มไว้ครึ่งบาน แม่กุญแจเหล็กที่ขึ้นสนิมเขรอะแขวนอยู่ข้างประตู ข้างในไม่ได้จุดตะเกียง แลดูมืดสลัวไปหมด มองเห็นเงาร่างของชายชราชุดเทาถือไม้กวาด กำลังปัดกวาดเช็ดถูอยู่ด้านในอย่างเลือนราง

อาจารย์เฉินก้าวขึ้นสู่บันได แล้วหยุดฝีเท้าลง ยืนอยู่ด้านนอกประตู ไม่ได้ก้าวเข้าไป

เขาค้อมกายคารวะนอบน้อมไปยังด้านใน: “ฝ่าบาท”

ชายชราชุดเทายังคงก้มหน้ากวาดพื้นต่อไป แม้บนพื้นจะไม่มีฝุ่นผงอยู่มากมายอันใด ได้ยินเสียงนี้ เขาไม่ได้แม้แต่จะเงยเปลือกตาขึ้น เอ่ยถามเพียงว่า: “มีเรื่องอันใด?”