ตอนที่ 77 ผู้อาวุโสเฉิน

นั่นคือชายชราร่างผอมแห้งกรังอย่างยิ่งคนหนึ่ง ผิวหนังเหี่ยวย่นแห้งกรังเกาะอยู่บนโครงกระดูกสูงโปร่ง แก้มทั้งสองข้างตอบลึก ทอดเงาทะมึนอันหนาทึบอยู่ใต้แสงตะวันอัสดงสีแดงดั่งโลหิต ทั่วทั้งร่างประหนึ่งซากศพที่กำลังจะเน่าเปื่อย ทว่ากลับแทบไม่มีตัวตนอยู่จริง ยืนอยู่ด้านหลังคนราวกับเป็นเพียงเงาสายหนึ่งเท่านั้น

ทว่าสิ่งที่ตรงกันข้ามกับรูปลักษณ์ภายนอกนี้นั้นอย่างสิ้นเชิง คือไม้เท้ากระดูกสัตว์อสูรขนาดยาวในมือของเขา

ไม้เท้ากระดูกมีความยาวสูงเกือบเท่าตัวคน ด้านบนค่อนข้างหนาและกว้าง ด้านล่างเรียวแคบ เกล็ดปกคลุมทั่ว แฝงรูปร่างดั่งกระบี่อย่างเลือนราง แท้จริงแล้วทำขึ้นจากหางมังกร; บนตัวไม้เท้าตั้งแต่บนจรดล่าง พันไว้ด้วยกระดูกงูทั้งตัวเป็นวงๆ; หัวไม้เท้าเป็นเขากวาง เหลาจนคมกริบดั่งมีด; ทว่าใต้เขากวางลงมาหาใช่กระดูกกวางไม่ หากแต่เป็นกระดองเต่าที่แกะสลักเป็นรูปทรง; ด้านข้างห้อยไว้ด้วยขนปีกนกกระเรียนสีแดงชาดสามเส้น

ไม้เท้ากระดูกทั้งเล่มนั้น แผ่กลิ่นอายอันดุร้ายและกระหายเลือดออกมาอย่างรุนแรง!

ซ่งหลานเจินจึงเอ่ยว่า: “ผู้อาวุโสคุ้มครองข้าเดินทางมาจากนครเสินตูตลอดเส้นทาง ในเรือนปี้ฟางเฉินได้เตรียมน้ำชาและที่พักผ่อนไว้เรียบร้อยแล้ว พี่ชายไม่ได้พบท่านเลยนับตั้งแต่ท่านเข้าเก็บตัวบำเพ็ญเพียร ก็อยากจะสนทนากับท่านสักสองสามประโยคเช่นกันเจ้าค่ะ”

ทว่าชายชราผู้นี้กลับเงยดวงตาอันขุ่นมัวขึ้น มองดูสำนักศึกษาแห่งนี้อยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยว่า: “การคุ้มครองคุณหนูมาที่นี่ ย่อมเป็นหน้าที่ของข้าผู้เฒ่าอยู่แล้ว”