ตอนที่ 76 รอยกระบี่

สี่กระบวนท่าที่เขาเขียนขึ้นมานั้น คือ: 《เหยียบหิมะคอย》, 《กลิ่นกำจายจร》, 《ครองมวลบุปผา》, 《ฟ้าดินหนาวเหน็บ》;

ทว่าสี่กระบวนท่าที่โจวม่านบรรลุ กลับเป็น: 《เคียดแค้นลมบูรพา》, 《ส่งกิ่งเหมยข้ามแดนไกล》, 《บัญชาให้วสันต์มาเยือน》, 《ฟ้าดินไพศาลยิ่ง》!

เขาอิจฉาโจวม่าน ต้นปิ่งเหมยที่แม้เผชิญหน้ากับพายุหิมะแต่ยังคงหาญกล้าที่จะผลิบาน เปี่ยมด้วยพลังชีวิตอันมุ่งมั่นไม่ถอยหลัง ทว่าเมื่อใช้ผู้อื่นเป็นกระจกเงาสะท้อน ย่อมยากที่จะหลีกเลี่ยงการมองเห็นตนเอง ความโศกเศร้าขมขื่นจึงพลันบังเกิดขึ้น จึงมีกลิ่นอายอันอ้างว้างเวิ้งว้างที่ไม่อาจปกปิดได้ในกระบวนท่า 《ฟ้าดินหนาวเหน็บ》 นั้น

ทว่าโจวม่านกลับกล่าวว่า นางไม่ชอบ

คนในใต้หล้ามีอยู่มากมายเหลือเกินที่ยอมจำนนและอดทนต่อพายุหิมะ ทว่านางไม่ใช่หนึ่งในคนเหล่านั้นอย่างแน่นอน แม้ในสายตาของผู้คนนับหมื่นพันจะมีโจวม่านนับหมื่นพันรูปแบบ ทว่านางก็จะใช้ชีวิตในรูปแบบที่อยู่ในหัวใจของตนเองเท่านั้น—

ฟ้าดินหนาวเหน็บยิ่งแล้วจะทำไม?

สายลมวสันต์พันหมื่นลี้เอ๋ย ไม่สนว่าเดิมทีเจ้าควรมาถึงเมื่อใด ในเมื่อข้าสั่งให้เจ้ามา เจ้าก็ต้องมา!

นี่ คือโจวม่าน โจวม่านผู้แก่งแย่งชะตากับฟ้าดิน และทุกสิ่งทุกอย่างล้วนต้องพึ่งพาการช่วงชิง!

สายลมพัดหวีดหวิว แฝงไอเย็นยะเยือกยะเยือกอยู่หลายส่วน ทว่าแสงตะวันยามอัสดงที่ทอดยาวลงมา กลับแต้มความอบอุ่นบางเบาลงบนร่างของนาง

หวังซู่ไม่เคยตระหนักได้อย่างแจ่มชัดเท่านี้มาก่อน—