ตอนที่ 74 เพลงกระบี่สี่กระบวนท่า

คนทั้งใต้หล้าต่างย่อมรู้ดีว่าหอสมบัติหลางหวนของตระกูลหวังรวบรวมสรรพวิชาใต้หล้าไว้หมื่นพัน ทว่ามีคนน้อยมากที่รู้ว่า หอสมบัติแห่งนี้แบ่งออกเป็น ‘รูปธรรม’ และ ‘นามธรรม’ หอสมบัติที่เป็น ‘รูปธรรม’ ย่อมสร้างอยู่บนเขาเต้าเสวียนของตระกูลหวัง หากมิได้รับอนุญาต ย่อมไม่อาจย่างกรายเข้าไปได้; ส่วนหอสมบัติที่เป็น ‘นามธรรม’ นั้นกลับอยู่ในความครอบครองของผู้นำตระกูลทุกรุ่น เพียงแค่คิดคำนึง ก็สามารถเปิดดูตำราโบราณในนั้นได้ทุกเมื่อ

หวังซู่มีร่างกายขี้โรคมาแต่กำเนิด ย่อมไม่อาจฝึกฝนบำเพ็ญเพียรได้

ทว่าก็เพราะเหตุนี้เองเล่า ในยามที่คนรุ่นราวคราวเดียวกันต่างทุ่มเทเวลาไปกับการฝึกฝนวิชาใดวิชาหนึ่งอย่างหนัก เขาจึงสามารถใช้เวลาไปกับการซึมซับตำราโบราณนับไม่ถ้วนเหล่านี้ วันเวลาผ่านไปเนิ่นนาน ตำราในหอสมบัติแห่งนี้จึงถูกเขาอ่านไปเกินครึ่งแล้ว

การเขียนวิชากระบี่ชุดใหม่ขึ้นมา สำหรับผู้อื่นย่อมไร้หนทางเริ่มต้นและยากเย็นประหนึ่งปีนป่ายขึ้นสู่สรวงสวรรค์ ทว่าสำหรับหวังซู่แล้ว สรรพวิชาในใต้หล้าล้วนกำเนิดมาจากหนึ่ง แปรเปลี่ยนไร้ขอบเขต และหวนคืนสู่หนึ่ง ขอเพียงอ่านมามากพอ อ่านจนทั่วหมื่นคัมภีร์ ‘กฎเกณฑ์ร่วม’ ที่ทุกวิชามีเหมือนกันย่อมคือ ‘หนึ่ง’ การใช้ ‘หนึ่ง’ อนุมาน ‘หมื่น’ ย่อมมีแบบแผนและแนวทาง จึงไม่ถึงขั้นไร้หนทางเริ่มต้น

สิ่งที่ยากเย็นอย่างแท้จริง มีเพียงข้อเดียวเท่านั้น

ทำอย่างไรจึงจะนับว่าเหมาะสมที่สุด?