ตอนที่ 73 หอสมบัติหลางหวน

นั่นคือเจี้ยนเก๋อรึ?

จินปู้ฮ่วนเดินมาหยุดอยู่ด้านหลังของนาง มองตามสายตาของนางไปข้างหน้า ก็พลันเกิดความสงสัยขึ้นมา: “ข้านึกว่าเจ้าตั้งใจมาดูจ้าวหนีฉางเสียอีก ไฉนการประลองยังไม่ทันจบ เจ้าก็เดินออกมาแล้วเล่า?”

โจวม่านเอ่ยว่า: “ผลแพ้ชนะตัดสินออกมาแล้ว ที่เหลือจะดูหรือไม่ดู มีสิ่งใดสำคัญ?”

จินปู้ฮ่วนถาม: “แล้วยามนี้เล่า? เจ้ากำลังมองดูอะไรอยู่?”

โจวม่านหันกลับมามองดูเขาแวบหนึ่ง ในใจมีความรู้สึกซับซ้อนอย่างยิ่ง แล้วเบนสายตากลับไปยังเจี้ยนเก๋อที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางแสงตะวันและเงาเมฆา เอ่ยช้าๆ ว่า: “เห็นภาพแล้วเกิดความรู้สึก นึกถึงสหายเก่าผู้หนึ่งที่ไม่เคยพบหน้าค่าตากันมาก่อนก็เท่านั้น”

ฝ่าบาทอู่ฮวง ทรงถ่ายทอดปณิธานสั่งสอนวิชาแก่คนทั่วหล้า ไม่รู้ว่าหากวันนี้ได้ทอดพระเนตรระบำหนีฉาง ได้ยินเสียงขับขานของนกเทพ จะทรงรู้สึกปลาบปลื้มพระทัยบ้างหรือไม่?

จินปู้ฮ่วนรู้สึกว่าคำพูดของนางนี้ช่างแปลกประหลาดจนบอกไม่ถูก ในเมื่อไม่เคยพบหน้าค่าตากันมาก่อน ไฉนจึงเรียกขานว่าเป็น ‘สหายเก่า’ ได้เล่า? เป็นพวกผูกพันทางจิตวิญญาณมานานทำนองนั้นรึ?

ในใจพลันรู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมาอย่างประหลาด

เขาจึงแค่นเสียงออกมาเบาๆ: “ข้านึกว่าจู่ๆ เจ้าจะเกิดมีมโนธรรมสำนึก นึกถึงพระโพธิสัตว์ดินเหนียวที่ยังอยู่บนผากระบี่เพื่อช่วยเจ้าเลือกวิชากระบี่ แล้วจะไปรับเขาลงมาเสียอีก”