ตอนที่ 72 เจียหลิงผินเจีย

โจวม่านผู้มีประสาทสัมผัสฉับไวและสายตาเฉียบแหลมยิ่งมาโดยตลอด ในยามนี้กลับทำราวกับไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น ไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง ยังคงก้าวเดินตรงไปข้างหน้าเรื่อยๆ

เวทีประลองเล็กสำหรับคัดเลือกโควตาผู้เข้าฟัง ตั้งอยู่ใต้หอคอยทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ขากลับจากผากระบี่ ย่อมต้องเดินผ่านบริเวณนี้พอดี

นางยังไม่ทันได้เดินเข้าไปใกล้ ก็ได้ยินเสียงโห่ร้องปรบมือดังกึกก้องแว่วออกมาจากด้านในแล้ว

บนระเบียงทางเดินด้านนอก มีผู้คนจำนวนมากกำลังรีบเร่งเดินเข้าไปข้างใน และมีคนส่วนน้อยที่เดินคอตกอย่างท้อแท้ หรือเดินยิ้มแย้มออกมา ดูจากการแต่งกายส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนรับใช้และสาวใช้ของแต่ละหอในสำนักศึกษา

จินปู้ฮ่วนถือกระดาษแผ่นนั้นวิ่งกระหืดกระหอบกวดตามมาจากด้านหลัง: “โจวม่าน...”

ทว่าคิดไม่ถึง โจวม่านที่ยืนอยู่ตรงหัวมุมระเบียง จู่ๆ ก็หยุดฝีเท้าลง โบกมือให้เขาส่งสัญญาณว่าอย่าเพิ่งส่งเสียง สายตาจับจ้องไปด้านหน้า คิ้วขมวดมุ่นเข้าหากัน

จินปู้ฮ่วนพลันชะงัก มองตามสายตาของนางไป จึงสังเกตเห็นคนในชุดของหอฉีหลัวหลายคนยืนอยู่ในสวนที่อยู่ไกลออกไป สีหน้าดูไม่เป็นมิตร คล้ายกำลังปรึกษาหารืออะไรบางอย่าง

ในเวลานี้ โจวม่านกำลังตั้งสมาธิเงี่ยหูฟังอย่างจดจ่อ

จินปู้ฮ่วนพลันเกิดความคิดขึ้นมา จึงรวบรวมปราณวิญญาณไว้ที่ใบหู สงบจิตใจเพื่อตั้งใจฟังเช่นกัน

คนที่ยืนอยู่ตรงกลาง เป็นชายวัยกลางคนอายุไม่น้อย ผมขาวไปครึ่งศีรษะ สวมชุดคลุมยาวสีเขียวเรียบง่าย สีหน้ามืดมนและเย็นชาที่สุด