ตอนที่ 70 ทวารบาลโจวม่าน

ในชั่วขณะนี้ จินปู้ฮ่วนสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่แผ่ออกมาจากร่างของนางอย่างเลือนราง ทว่าเมื่อเขาคิดจะพินิจดูให้ละเอียด โจวม่านกลับเลิกคิ้วขึ้น พลันเอ่ยทักทายไปด้านหน้า: “โจวกวง?”

ผู้ที่เดินเข้ามาด้านหน้า ก็คือผู้สืบทอดสำนักกระบี่เพียงครึ่งตัว โจวกวง นั่นเอง

เขาตั้งใจมาหาโจวม่านเพื่อฝึกกระบี่ตามที่นัดหมายไว้ ทว่าเมื่อเห็นนางกำลังคุยกับผู้อื่น จึงเอ่ยถาม: “วันนี้ยังฝึกกระบี่อยู่หรือไม่?”

โจวม่านเอ่ยตอบว่า: “ย่อมต้องฝึกสิ”

จากนั้นจึงหันกลับไปบอกจินปู้ฮ่วนและหวังซู่ว่า “ข้าไปก่อนนะ พรุ่งนี้ค่อยพบกัน” แล้วจึงเดินเคียงข้างไปกับโจวกวงตามระเบียงทางเดินจนลับสายตา

หวังซู่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ทอดสายตามองแผ่นหลังของนาง แววตาพลันปรากฏความเดียวดายและอ้างว้างอย่างยิ่งอย่างยากจะบรรยาย

ในเวลานี้ จินปู้ฮ่วนรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปรกติ

เขาพลันหลุดปากเรียกตามสัญชาตญาณ: “พระโพธิสัตว์?”

ทว่าที่ปลายลิ้นของหวังซู่กลับมีเพียงรสขมปร่า ไม่รู้ว่าควรถามผู้ใดดี: “ที่แท้บนโลกนี้ก็ไม่มีข้อยกเว้น ผู้คนล้วนชมชอบตัวตนดั่งเซียนสวรรค์ คุณชายแห่งนครเสินตูผู้นั้นในตำนานมากกว่า...”

ผู้อาวุโสเหวยเป็นเช่นนี้ ขงอู๋ลู่ก็เป็นเช่นนี้ สิบสองทูตสารทกาลก็เป็นเช่นนี้