ตอนที่ 64 หวังเก้า

จินปู้ฮ่วนได้ยินเช่นนั้น นิ่งจ้องมองนางอยู่นานสองนาน ทันใดนั้นก็หัวเราะออกมา ใช้พัดชี้ไปยังหญิงชราคนหนึ่งที่อยู่ฝั่งตรงข้ามของถนน เอ่ยว่า: “โจวม่าน เจ้าเห็นยายแก่ขายแตงฝั่งโน้นหรือไม่?”

โจวม่านมองเห็นแล้ว จึงถาม “ทำไมรึ?”

จินปู้ฮ่วนเอ่ย “นางก็แซ่หวังเหมือนกัน”

โจวม่านจึงเข้าใจความหมายของเขา ยกริมฝีปากยิ้มตาม เอ่ยเพียง “ข้ารู้แล้ว ตระกูลหวังเป็นแซ่ใหญ่ คนที่แซ่หวังในใต้หล้ามีถมเถไป เมื่อครู่นี้มิใช่เพราะบังเอิญหรอกรึ กำลังคิดคำนึงถึงเรื่องนี้อยู่ ซ้ำยังประจวบเหมาะเหลือบเห็นเขาพอดี จึงเอ่ยปากพูดขึ้นมาลอยๆ เท่านั้น”

พระโพธิสัตว์ดินเหนียวที่อยู่ไกลออกไปยังมองไม่เห็นพวกเขา ได้ยื่นมือออกไปตรวจชีพจรให้แก่ขอทานชราทางซ้ายมือเสร็จแล้ว หว่างคิ้วจึงขมวดเข้าหากัน สั่งความกับข่งจุ้ยที่อยู่ด้านในสองสามประโยค ชั่วครู่ต่อมาก็เห็นข่งจุ้ยยกชามยาออกมา ช่วยประคองขอทานชราผู้นั้นลุกขึ้นแล้วค่อยๆ ป้อนยาให้อย่างนุ่มนวล

โจวม่านเห็นเข้า ในใจอดรู้สึกซับซ้อนไม่ได้: “เจ้าว่า คนเราแซ่หวังเหมือนกัน ไฉนความแตกต่างระหว่างคนกับคนถึงได้มากมายถึงเพียงนี้เล่า?”

จินปู้ฮ่วนเอ่ย “พระโพธิสัตว์เปี่ยมด้วยความเมตตา พญายมผู้เลือดเย็นไร้หัวใจ หนึ่งอยู่บนเมฆาสูง หนึ่งอยู่ใต้ผืนโคลนตม จะไม่มีความแตกต่างได้อย่างไร? หากพระโพธิสัตว์เป็นคนของตระกูลหวังจริงๆ นั่นคงเป็นวาสนาพลังแห่งการสรรค์สร้างที่ตระกูลหวังบำเพ็ญมาหลายชั่วอายุคนแล้ว”