ตอนที่ 59 ของขวัญคารวะของโจวม่าน

สายลมพัดผ่านเบาๆ ทว่าภายในศาลากลับเงียบสงัดไร้สรรพเสียงใด

หัวใจของจ้าวหนีฉางแทบจะหยุดเต้น ค่อยๆ เบิกตากว้าง จ้องมองดูนางด้วยสีหน้าที่เกือบจะเหม่อลอยและแข็งค้าง ประหนึ่งไม่อยากเชื่อหูตนเองว่าเมื่อครู่ได้ยินสิ่งใด

ประโยคสั้นๆ เพียงประโยคเดียว ทว่าทุกตัวอักษรกลับซ่อนไว้ด้วยความเสี่ยงภัยอันร้ายแรงอย่างยิ่งยวด!

โจวม่านย่อมรู้ดีว่า คำพูดของตนย่อมสร้างแรงกระแทกใจอันรุนแรงให้แก่จ้าวหนีฉางเพียงใด นับประสาอะไรกับการให้นางไปส่งข่าวลับแก่สกุลซ่งเล่า

เพียงแต่หลังจากที่เมื่อวานได้ประจันหน้ากับอาจารย์เฉินที่หอชุนเฟิง นางก็ได้ใคร่ครวญเรื่องนี้อย่างละเอียดรอบคอบแล้ว

อาจารย์เฉินคงมองออกไปเกินครึ่งแล้วว่าตนเองเป็นผู้อยู่เบื้องหลังและลงมือในเรื่องการวางยาพิษครั้งนี้ และคนอื่นๆ ก็ใช่ว่าจะไม่มีความเคลือบแคลงสงสัยเลยแม้แต่น้อย

ในใต้หล้านี้ไม่มีกำแพงใดที่กันลมได้ เรื่องที่เคยกระทำไว้ย่อมทิ้งร่องรอยไว้เสมอ

มิสู้รอให้วันข้างหน้ามีผู้อื่นสืบสาวราวเรื่องมาถึงตัวตนเอง มิสู้ฉวยโอกาสในยามที่เรื่องนี้ยังเป็นความลับ นำมันมาใช้ประโยชน์ ดึงเอาคุณค่าสูงสุดของความลับนี้ออกมาใช้งานเสียเลย