ตอนที่ 48 สุมไฟในอก

“เตรียมตัวย่อมต้องเตรียมตัวอยู่แล้ว” จินปู้ฮ่วนย่อมมิได้หลงลืมเรื่องราวสำคัญนี้ ทว่ายังคงรู้สึกข้องใจและปล่อยวางไม่ลง “แต่ว่าโจวม่าน ทั้งที่รู้ชัดว่าเป็นยาพิษ เจ้ากลับยังดึงดันจะกินลงไป ตกลงแล้วเจ้าคิดจะเล่นงิ้วฉากใหญ่โตเพียงใดกันแน่”

ไม่ว่าอย่างไร เขาก็ไม่มีทางคิดระแวงว่านางจะเบื่อชีวิตจนอยากหาที่ตาย

โจวม่านกลับคล้ายไม่เข้าใจ “เล่นงิ้วรึ”

จินปู้ฮ่วนจึงจ้องมองใบหน้าที่สงบนิ่งและเยือกเย็นเกินธรรมดาของนาง มั่นใจเป็นล้นพ้น: “ขนาดเจ้าช่วยเหลือจ้าวหนีฉาง เจ้ายังหวังสิ่งตอบแทน นับประสาอะไรกับการเผชิญหน้ากับผู้อื่น เจ้าไม่มีทางยอมตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบผู้อื่นแม้แต่เศษเสี้ยวเดียว หากเจ้าคิดจะยอมเสียสละตนเองหนึ่งส่วน ย่อมต้องมีใครบางคนโชคร้ายอย่างใหญ่หลวงแน่นอน”

โจวม่านส่งเสียง “อ้อ” คำหนึ่ง “ที่แท้ก็หมายถึงเรื่องนี้ เจ้าเป็นห่วงรึ”

จินปู้ฮ่วนเอ่ย “ข้าจะห่วงอะไร เจ้าเพียงแค่มีที่พึ่งอันมั่นคงและไร้ซึ่งความหวาดกลัวสิ่งใดต่างหาก”

เมื่อครู่เขาได้ยินชัดเจน ยามที่พระโพธิสัตว์ดินเหนียวทะเลาะกับนาง ได้เอ่ยออกมาประโยคหนึ่งอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า “ต่อให้ตอนนี้พิษยังอ่อนรักษาได้”

เขาแค่นเสียงเบา “เขาเคร่งครัดในวิถีแพทย์เสมอมา หากยานี้ไร้หนทางเยียวยารักษา ย่อมไม่มีทางหลุดปากเอ่ยประโยคนี้ออกมาอย่างง่ายดายแน่นอน ในเมื่อรักษาได้ เช่นนั้นเพื่อบรรลุเป้าหมายของเจ้า การที่เจ้าจะกินเพิ่มไปอีกสองสามเม็ดย่อมคิดว่าไม่เป็นไร อย่างมากก็แค่ทำให้พระโพธิสัตว์ดินเหนียวโมโหจนแทบตาย...”