ตอนที่ 46 นอนพะงาบ

ในช่วงระยะเวลาก่อนหน้านี้ ยามที่เหล่าศิษย์เริ่มทยอยถอนวิชาเรียนจนทำให้อาจารย์หลายท่านบ่นพึมพำด้วยความขุ่นเคือง อาจารย์กระบี่กลับไม่เคยเอ่ยปากแม้แต่คำเดียว เพราะไฟแห่งการถอนเรียนยังลามมาไม่ถึงศีรษะของเขา

กระทั่งผิวเผินยังแสดงความเห็นอกเห็นใจและปลอบประโลมอาจารย์ท่านอื่นๆ ทว่าลับหลังกลับลอบลำพองใจและปลาบปลื้มเป็นล้นพ้น

ในตอนนั้น มีอาจารย์ท่านหนึ่งแค่นยิ้มเย็นเอ่ยว่า “อย่าเพิ่งลำพองใจไป ขื่อบนไม่ตรงขื่อล่างย่อมคดงอ ศิษย์รุ่นนี้ดูจากยอดกระบี่แห่งหอชานเจี้ยนของเจ้าก็รู้แล้วว่า ย่อมหาใช่กลุ่มคนที่จะยอมประพฤติตนอยู่ในกรอบอย่างสงบเสงี่ยมไม่ สักวันหนึ่งย่อมต้องเวียนมาถึงตาเจ้าเป็นแน่”

อาจารย์กระบี่ไหนเลยจะเก็บคำพูดของอีกฝ่ายมาใส่ใจ ย่อมทำเพียงแค่นเสียงเย้ยหยันและมิยอมใส่ใจแม้แต่น้อย

ทว่าคิดไม่ถึงว่า...