ตอนที่ 47 คอยแสงตะวัน

จินปู้ฮ่วนพยายามเอ่ยปากอธิบายแก้ต่างอย่างมากมาย ทว่าปกติเขาก็วางท่าทางเสเพลไม่ยึดติดธรรมเนียมอยู่แล้ว คำพูดเหล่านี้จึงไร้น้ำหนักความน่าเชื่อถือโดยสิ้นเชิง ยิ่งเขาพูดมากเท่าใด ทุกคนก็ยิ่งเชื่อถือเขาน้อยลงเท่านั้น ชื่อเสียงที่แต่เดิมก็ไม่ได้ดีเด่นอะไรอยู่แล้ว ชั่วขณะนี้จึงยิ่งซ้ำเติมให้ย่ำแย่ลงไปอีกจนหมิ่นเหม่จะพังทลาย

ทว่าหลังจากเอะอะโวยวายกันเช่นนี้ นอกจากหลีผู่แล้ว คนอื่นๆ ก็แทบจะฟื้นคืนสติกันหมด

ทุกคนต่างปฏิบัติตามคำสั่งและคำแนะนำของแพทย์ใหญ่ซุนเม่าอย่างว่าง่าย พักรอดูอาการอยู่ในห้องอีกพักหนึ่ง เมื่อเห็นว่าไม่มีสิ่งใดผิดปกติ เรี่ยวแรงจิตใจเริ่มฟื้นฟูกลับมา จึงทยอยแยกย้ายกันจากไป

ยามที่โจวม่าน จินปู้ฮ่วน และหวังซู่ก้าวพ้นออกจากหอชุนเฟิงพร้อมกัน ก็เป็นเวลาใกล้เที่ยงวันแล้ว

จินปู้ฮ่วนยังคงก่นด่าไม่หยุด ตัดพ้อต่อว่าทุกคนที่บังอาจมาใส่ร้ายป้ายสีความบริสุทธิ์ผุดผ่องและเข้าใจผิดในคุณธรรมความประพฤติของเขา

โจวม่านคำนวณเวลาดู แล้วเอ่ยกับหวังซู่ว่า “วิชาของหอชานเจี้ยนย่อมเลิกเรียนแล้ว ข้าไม่ต้องไปอีก ทว่าช่วงบ่ายเหมือนจะมีวิชาโอสถ เจ้าพอจะไปทันพอดี ทว่าข้าดูสภาพร่างกายของเจ้ายังฟื้นฟูกลับมาได้มิดีนับเท่าใดนัก ยังจะไปอีกรึ”

หวังซู่เอ่ย “ย่อมต้องไป ร่างกายข้าไม่ได้เป็นอะไรมาก อีกทั้งก่อนหน้านี้ลาหยุดไปสิบกว่าวัน ขาดเรียนไปเนิ่นนานหลายวัน จึงรู้สึกเสียดายโอกาสอยู่มิน้อย...”

จินปู้ฮ่วนส่ายหน้าอยู่ข้างๆ “ไม่เสียดาย ไม่เสียดายเลยสักนิด”

หวังซู่หันไปมองเขา กำลังจะเอ่ยถามว่าเพราะเหตุใด