ตอนที่ 39 โจวปู้เชวีย

เหวยเสวียนพลันตกอยู่ในภวังค์ประหนึ่งกำลังตกอยู่ในความฝัน หวังซู่ยังเอ่ยอะไรบางอย่างกับเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทว่าเขากลับจำไม่ได้แม้แต่น้อย ในห้วงความคิดมีเพียงประโยคที่ว่า “ข้าไม่ยินยอม” เพียงคำเดียวเท่านั้น ยามที่เขาเดินออกมาจากห้อง ประโยคนั้นก็ยังคงดังก้องสะท้อนอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ท่านหมออีมิ่งยืนรออยู่ใต้ระเบียงทางเดินได้สักพักแล้ว

ครั้นเห็นเหวยเสวียนเดินออกมา เขาทอดสายตามองดูอีกฝ่ายอย่างลึกซึ้ง แสร้งทำสีหน้าเรียบเฉยแล้วก้าวเดินไปยังเบื้องหน้า

เหวยเสวียนคล้ายจะเข้าใจความหมายของเขาเช่นกัน

คนทั้งสองเดินตามกันหน้าหลัง มุ่งหน้าไปยังดงต้นเหมยที่อยู่ไม่ไกล เว้นระยะห่างออกจากห้องพักของหวังซู่

ท่านหมอหยุดยืนนิ่ง จึงเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ผู้อาวุโสเหวย ตามพันธสัญญาในอดีต หากมิได้รับความยินยอมพร้อมใจจากข้า ท่านย่อมไม่อาจมาเยี่ยมเยียนได้ตามอำเภอใจ”

เหวยเสวียนเอ่ย “ยามนี้มีความแตกต่างอันใดเล่า คนพวกนั้นล่วงรู้ฐานะของเขาแล้ว! เกิดเรื่องใหญ่ปานนี้ จะให้ข้าแสร้งทำเป็นหูหนวกตาบอด แม้แต่จะมาดูให้เห็นกับตาสักคราก็มิได้เชียวรึ สถานที่แห่งนี้ไม่ปลอดภัยอีกต่อไปแล้ว พวกเราควรรับเขากลับไป”

เอ่ยถามเพียง “กลับไปรึ กลับไปที่ใด กลับนครเสินตู กลับตระกูลหวัง กลับไปยังสถานที่ที่ทุกคนแทบอยากจะฆ่าเขาให้ตายอย่างนั้นรึ”

เหวยเสวียนเอ่ยอย่างเดือดดาล “นั่นก็ยังดีกว่าสถานที่แห่งนี้! เขาเป็นนายน้อยแห่งตระกูลหวัง ไฉนจึงต้องมาเกลือกกลั้วอยู่ในสถานที่โสมมเช่นนี้ คอยตรวจรักษาให้พวกพ่อค้าหาบเร่คนจรจัดไปวันๆ เล่า!”