ตอนที่ 35 มีความสุข

พระโพธิสัตว์ดินเหนียวนิ่งเงียบไปเนิ่นนาน มองตอบนาง ถึงกับเอ่ย “ข้าหาได้คำนึงถึงความรู้สึกของทุกคนไม่ ทั้งมิกล้าคิดว่าด้วยสังขารอันทรุดโทรมเจ็บป่วยนี้จะสามารถช่วยสรรพชีวิตในโลกหล้าได้ ข้าเพียง...”

โจวม่านขมวดคิ้ว หวังซู่ชะงักไปครู่หนึ่ง จึงค่อยกล่าวเสริม “ข้าเพียง... มองเห็นเข้าแล้ว”

ในเมื่อมองเห็นแล้ว จะแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นได้อย่างไร

โจวม่านได้ยิน อดส่ายหน้าไม่ได้ ทอดสายตามองดูใบหน้าของผู้คนชายหญิงคนเฒ่าคนแก่ที่มีทั้งสุขและทุกข์แตกต่างกันที่เดินผ่านไปมาบนถนนหนีผาน หัวเราะให้เขาเสียงหนึ่ง “เช่นนั้นเจ้าควรเรียนรู้ที่จะหลับตาลงเสียบ้าง”

—หลับตาลงรึ

หวังซู่ฟังแล้วเห็นได้ชัดว่าไม่ค่อยเข้าใจนัก

ทว่าโจวม่านก็ไม่คิดจะอธิบายให้เขาฟัง

หากแม้นคนผู้นี้สามารถธำรงรักษาจิตใจอันเปี่ยมด้วยเมตตาการุณย์ช่วยเหลือเกื้อกูลโลกเช่นนี้ไว้ได้ตลอดรอดฝั่ง ก็หาใช่ว่าจะมิใช่ความโชคดีประการหนึ่งไม่

นางยืดกายตรงขึ้น ปัดฝุ่นที่เปรอะเปื้อนบนมือออกเบาๆ เอ่ยเพียง “กลับกันเถอะ”

คนทั้งสองจึงพากันก้าวเดินออกจากตรอกหลิ่วเยี่ย