ตอนที่ 34 จิตใจเกื้อกูลโลก

หอสดับเสียงกระดิ่งแห่งเจี้ยนเก๋อ

บทที่ 34 จิตใจเกื้อกูลโลก

ชุดนักพรตตัวเก่าที่เปรอะเปื้อนคราบเลือดก่อนหน้านี้ถูกเปลี่ยนออกไปแล้ว ทว่าสีหน้ากลับยิ่งซีดขาวลงกว่าเดิม ยามขมวดคิ้วเล็กน้อย ร่องรอยแห่งไอโรคภัยที่เคยแฝงเร้นอยู่อย่างเลือนราง พลันปรากฏชัดเจนขึ้นมาถนัดตา

บนท้องถนนมีผู้คนไม่น้อย เขาเอาแต่ก้มหน้าก้าวเดิน กลับมิได้ใส่ใจสังเกตสิ่งรอบข้างแม้แต่น้อย

โจวม่านทอดสายตามองดูเขาอยู่ห่างๆ ยิ่งมองดู คิ้วก็ยิ่งขมวดแน่นขึ้น: คนขี้โรคผู้นี้ไม่พักฟักรักษาแผลอยู่ในโรงหมอ แล้วจะไปแห่งหนใดอีก

เมี่ยวฮวนสี่แลเห็นบาดแผลบนหางคิ้วของหวังซู่ จึงพึมพำ “สองวันนี้มันเกิดเรื่องอันใดกัน ทวารบาลขวาแห่งหอชานเจี้ยนเกือบถูกคนปาดคอก็แล้วไปเถอะ ไฉนแม้แต่กระบี่นอกประตูก็ยังถูกคนตีจนศีรษะแตกได้เล่า มีเรื่องสนุกครึกครื้นอันใดเกิดขึ้นจนทำให้ข้าพลาดชมไปกระนั้นรึ”

โจวม่านมองดูนางแวบหนึ่ง เอ่ย “ย่อมครึกครื้นยิ่งแล้วจริงๆ”

โรงหมอเกือบถูกคนพังราบ จะไม่ครึกครื้นได้อย่างไร

โจวม่านถามใจตนเองย่อมไม่ใช่คนที่ชอบสอดเรื่องไร้สาระของผู้อื่น เพียงแต่เมื่อคืนนางบาดเจ็บมา ได้รับเทียบยาจากพระโพธิสัตว์ดินเหนียว ทั้งยังพักค้างแรมในโรงหมอปิ่งเหมย ไม่ว่าจะนับอย่างไรล้วนถือว่าได้รับน้ำใจและติดค้างบุญคุณของผู้อื่น