ตอนที่ 36 กิ่งเหมยป่วยปิ่งเหมยต่างกระบี่

ยามนี้แสงสายัณห์ลาลับ ท้องฟ้าเริ่มมืดสลัวลงแล้ว ยามที่คนผู้นี้แย้มยิ้ม ดวงตาสีดำขลับคู่นั้นกลับทอประกายสดใสมีชีวิตชีวาขึ้นมาได้อย่างน่าประหลาด มีไออุ่นอันเปี่ยมล้นด้วยชีวิตชีวาผุดพรายขึ้นมาอย่างน่าอัศจรรย์

โจวม่านแลเห็น ก็อดที่จะแย้มยิ้มตามไปด้วยไม่ได้

เพียงแต่ยามสดับเสียงดาบกระบี่ที่แว่วดังมาจากหน้าประตูเมืองอย่างเลือนราง ในก้นบึ้งดวงตาของนางพลันมีประกายลึกล้ำวูบผ่าน เบือนสายตาทอดมองตรงไปยังทิศบูรพาของถนนหนีผาน—

นั่นคือทิศทางที่ตั้งของอี้จวง

ตรงปลายสุดของถนน ทุกๆ สิบก้าวจะมียอดฝีมือแห่งหอจินเติงยืนเฝ้าอยู่คนหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าได้ปิดล้อมอี้จวงไว้แน่นหนาเป็นชั้นๆ ไม่ยินยอมให้คนภายนอกย่างกรายเล็ดลอดเข้าไปได้แม้แต่ผู้เดียว

ซ่งหลานเจินตรวจดูสถานที่แห่งนี้อยู่นานแล้ว

จินปู้ฮ่วนคอยติดตามอยู่ข้างกายนาง เพื่อเตรียมพร้อมตอบคำถามของนางได้ตลอดเวลา ทว่าโดยส่วนใหญ่แล้ว ซ่งหลานเจินทำเพียงตรวจดูด้วยตนเอง แทบมิเคยเอ่ยปากซักไซ้ไล่เลียงสิ่งใดแม้แต่น้อย

ครั้นเห็นท้องฟ้ามืดลง นางจึงละสายตาจากรูปปั้นทวยเทพและพระพุทธรูปที่ศีรษะแหลกสลายไปครึ่งหนึ่ง ใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงก้าวเท้าย้อนกลับไปยังดงต้นอ้อด้านนอกอี้จวงที่มีคราบโลหิตเปรอะเปื้อนหนาแน่นที่สุด

ดอกอ้อสีขาวราวหิมะหลงเหลือร่องรอยการแผดเผาอย่างเห็นได้ชัด

บนพื้นนอกจากคราบเลือดที่กลายเป็นสีแดงคล้ำแล้ว ยังมีเศษผงสีเขียวอ่อนกองหนึ่งที่ถูกคนบดขยี้เหยียบย่ำจนจมมิดลงไปในดินโคลน