ตอนที่ 33 หอคณิกา

บริเวณใต้เฉลียงพลันเงียบสงัดลงอย่างยิ่ง

บนใบหน้าของโจวม่านไร้สิ้นการแสดงออกใดๆ ก้นบึ้งดวงตายิ่งไร้ไออุ่นแม้แต่น้อย จ้องมองหวังซู่ตรงหน้าด้วยสายตาอันเย็นเยียบไร้ความปรานี “พูดจาเหลวไหลรึ ข้ามีวาจาใดเสแสร้งแกล้งแต่งขึ้นมาแม้แต่ครึ่งคำ กล่าวผิดไปตรงที่ใดกัน”

หวังซู่เอ่ย “แต่—”

เขาคล้ายจะเอ่ยสิ่งใด ทว่าเพิ่งจะอ้าปาก ทางฝั่งโถงหน้าก็มีเสียงตะโกนแว่วเข้ามา “สะใภ้ซุน สะใภ้ซุน?”

เขาพลันตกใจ ไม่ทันได้อธิบายความกับโจวม่าน จึงรีบหมุนกายสาวเท้าเร็วรี่กลับไปยังโถงหน้าโดยพลัน

นางหยางหายตัวไปแล้ว

หวังซู่จึงเอ่ยถาม “คนเล่า”

คนอื่นๆ ก่อนหน้านี้ได้ยินคำพูดของโจวม่าน แม้จะยังไม่เข้าใจต้นสายปลายเหตุของเรื่องราวทั้งหมด ทว่าก็พอจะรู้คร่าวๆ แล้วว่าพวกตนเข้าใจผิดใส่ร้ายพระโพธิสัตว์ดินเหนียว เวลานี้ยืนอยู่ด้านข้าง ต่างพากันเลิกลั่กลนลานทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง

มีคนชี้ออกไปด้านนอก “ไม่พูดไม่จาสักคำ เพิ่งจะเดินออกไปเมื่อครู่”

“ไปแล้วรึ” ไอเย็นเยียบสายหนึ่งพลันแล่นปราดเข้าจู่โจมขั้วหัวใจอย่างรุนแรง หวังซู่พลันไอออกมาอย่างสะกดไม่อยู่หลายครา สีแดงระเรื่ออันผิดปกติบนใบหน้ายิ่งเข้มขึ้น เอ่ยเพียง “ไปตามหานาง รีบไปตามหาเร็วเข้า!”