ตอนที่ 32 ความเป็นคนของพระโพธิสัตว์ดินเหนียว

อย่างไรเสียเฉินซื่อก็เติบโตมาพร้อมกับสองพี่น้องสกุลซ่ง ทั้งยังเป็นข้ารับใช้สกุลซ่ง ต่อให้ไม่นับน้ำใจความผูกพันในวัยเยาว์นั้น ในฐานะตระกูลผู้เป็นนาย หลังจากข้ารับใช้ต้องเผชิญเคราะห์ร้ายถึงแก่ชีวิต หากไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ เลย มิทำให้ข้ารับใช้คนอื่นๆ ที่ยอมถวายชีวิตให้สกุลซ่งต้องหนาวเหน็บหมดใจหรอกรึ

ซ่งหลานเจินย่อมไม่มีทางยินยอมให้เกิดเรื่องพรรค์นี้ขึ้นเป็นอันขาด

ไม่ว่าสุดท้ายจะสืบหาตัวฆาตกรตัวจริงพบหรือไม่ นางย่อมต้องเดินทางมาด้วยตนเองอย่างแน่นอน และจะต้องพาซ่งหยวนเย่ผู้เป็นนายน้อยแห่งสกุลซ่งเดินทางมาอย่างเอิกเกริก เพื่อแสดงให้เห็นถึงความใส่ใจที่ตระกูลผู้เป็นนายมีต่อผู้ใต้บังคับบัญชา

ดังนั้นการที่ซื่อถงออกจากอี้จวงมุ่งหน้าไปยังทิศทางประตูเมือง จึงไม่ใช่การเดินทางกลับอย่างแน่นอน—

ทว่าเป็นการออกไปรอต้อนรับอย่างสมเกียรติ

ในใจโจวม่านเพียงคิดว่า หวังว่าก่อนที่จินปู้ฮ่วนจะโกหกซื่อถง เขาคงจะเก็บกวาดสถานที่เกิดเหตุทางฝั่งอี้จวงจนสะอาดหมดจดแล้ว มิฉะนั้นหากมีสิ่งใดหลุดรอดไป คนที่ซวยคงไม่ได้มีแค่นางเพียงคนเดียว

หวังซู่ได้ยินคำพูดของนาง คิดดูอย่างละเอียดแล้ว คล้ายจะตระหนักถึงสิ่งใดได้ จึงพลันค่อยๆ ขมวดหัวคิ้วมุ่นด้วยความครุ่นคิด

โจวม่านกลับเอ่ยว่า “กินข้าวเถิด ประเดี๋ยวคนคุ้นเคยมาถึง ไม่แน่อาจมีเรื่องสนุกให้ดูจนไม่มีเวลากิน”

หวังซู่อดมิได้ที่จะหันมาสบตานาง “เจ้าไม่กังวลแม้แต่น้อยเลยรึ”