บทที่ 89 - มหาจักรพรรดิเฟิงตูตะลึงลาน เจียงเหอขุดดินมอบดอกไม้

บทที่ 89 - มหาจักรพรรดิเฟิงตูตะลึงลาน เจียงเหอขุดดินมอบดอกไม้

มหาจักรพรรดิเฟิงตูแข็งค้างอยู่กับที่

ไม่สิ เทพเจ้าที่เพิ่งถือกำเนิดใหม่องค์นี้ ถึงกับแข็งทื่อไปโดยสมบูรณ์

เขาคุกเข่าตรงแน่วอยู่อย่างนั้น กายเทพสั่นสะท้านเล็กน้อยเพราะความหวาดกลัวที่ผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งของจิตวิญญาณ

บนใบหน้าของผู้อาวุโสเบื้องหน้า แขวนไว้ด้วยรอยยิ้มอันบริสุทธิ์ไร้สิ่งเจือปนใดๆ

ทว่ารอยยิ้มนั้นเมื่อสะท้อนเข้าสู่ฐานันดรเทพของเขา กลับนำพามาซึ่งความเงียบสงัดดั่งความตายที่ยิ่งกว่าห้วงลึกแห่งเก้าปรภพ จิตวิญญาณแทบจะถูกแช่แข็งเป็นเกล็ดน้ำแข็งท่ามกลางรอยยิ้มนั้น

ยกให้หรือ?

ยกให้... แบบนี้เลยหรือ?

ตัวตนต้องห้ามระดับนี้ คำว่า "ยกให้" ที่เอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา...

ผลแห่งกรรมที่พัวพันอยู่เบื้องหลัง เพียงพอที่จะบดขยี้ยมโลกที่เพิ่งกำเนิด รวมถึงตัวเขาผู้เป็นมหาจักรพรรดิคนใหม่ ให้กลายเป็นผงธุลีในเอกภพได้เลย