บทที่ 87 - ปีศาจช่างบังอาจ ถึงกับกล้ามาอาละวาดในฟาร์มของข้า!

บทที่ 87 - ปีศาจช่างบังอาจ ถึงกับกล้ามาอาละวาดในฟาร์มของข้า!

ณ ส่วนลึกของทะเลโลหิต ยมโลกที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นใหม่แฝงไว้ด้วยความเงียบสงัดและเป็นระเบียบเรียบร้อย

ผิงซินเหนียงเหนียงประทับอยู่บนตำแหน่งประธานแห่งวิหารวัฏสงสาร คิ้วเรียวงามขมวดมุ่นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

เบื้องหน้าของนาง กงล้อหกภูมิวัฏสงสารทอประกายแสงลึกลับไหลเวียน สะพานไน่เหอ แม่น้ำวั่งชวน และนรกสิบแปดขุมที่เพิ่งสร้างขึ้นใหม่ต่างทำหน้าที่ตามบทบาท ทว่าการขับเคลื่อนของทั่วทั้งยมโลก กลับยังคงอบอวลไปด้วยความติดขัดและอุดตันที่มิอาจปัดเป่าให้หายไปได้

"เหนียงเหนียง"

ร่างหนึ่งที่ถือพู่กันพิพากษาและสวมชุดขุนนางสีดำ ก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาในวิหาร แล้วค้อมกายรายงาน

"วัฏสงสารสถาปนาขึ้นแล้ว ยมโลกก่อตั้งขึ้นในขั้นต้น ทว่าวิญญาณที่ตกค้างอยู่ตรงหัวสะพานไน่เหอกลับสะสมพอกพูนมากขึ้นเรื่อยๆ เสียงร่ำไห้โหยหวนดังสะเทือนฟ้า ต่างไม่ยินยอมดื่มน้ำแกงยายเมิ่งเพื่อลืมเลือนอดีตชาติ"

เมื่อผิงซินเหนียงเหนียงได้ยินดังนั้น ความกลัดกลุ้มกังวลใจก็ยิ่งหนักอึ้ง

ครู่ต่อมา ประกายความคิดพลันวาบขึ้นในหัวของนาง นึกถึงดอกไม้ประหลาดที่เบ่งบานอยู่ในลานเรือนของผู้อาวุโสท่านนั้น

ดอกปี่อั้น